စိန္တပြင့္အတြက္စာတမ္း

`ဟဲလို...` `ဟဲလို... ညီေလး... အကိုပါ...` `ေအာ... ဟား...အကိုလား` `ေအး... ညီေလး... ေနေကာင္းလား...` `ေကာင္းတယ္... ေကာင္းတယ္... အကို` `ဒီမွာ... အားလံုး ေနေကာင္းတယ္.... အားလံုး အဆင္ေျပတယ္...အကို` `ဘာမွ စိတ္မပူနဲ႕`

က်ေနာ္ မေမးခင္ အားလံုး အဆင္ေျပေၾကာင္း ေျပာျပေနတဲ့ က်ေနာ့္ ညီေလး။ အမွန္ေတာ့ သူက က်ေနာ့္ ညီေလး အရင္း မဟုတ္။ က်ေနာ့္ညီမေလးရဲ႕ ခင္ပြန္း။ က်ေနာ့္ ေယာက္ဖ။ သို႕ေသာ္လည္း က်ေနာ့္ ညီေလး အရင္းပါပဲ။

သူက ကိုမင္းကိုႏိုင္ရဲ႕ ညီတ၀မ္းကြဲ။ တခ်ိဳ႕လည္း သူ႕ကို သိၾက။ တခ်ိဳ႕လည္း သူ႕ကို မသိၾက။ ကိုမ်ိဳးေအာင္ႏိုင္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေအာင္ႏိုင္လို႕ သိၾက။

၂၀၀၇ မွာ က်ေနာ္တို႕ စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ ဖုန္းထဲမွာ။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္လည္း မဟုတ္ဘူး။ ေျပာလို႕ရတာေတြ ေျပာ၊ ေျပာလို႕ မရတာေတြ မေျပာ၊ သည္လိုနဲ႕ပဲ ညီတေယာက္နဲ႕ အကိုတေယာက္ သံေယာဇဥ္ေတြလည္း ျဖစ္တည္ခဲ့။

`ဟဲလို...` `ဟဲလို... အကိုလား....` `အကို က်ေနာ္ အစည္းအေ၀းထဲမွာ ေရာက္ေနလို႕ ျပီးမွ ျပန္ေခၚပါလား` `အိုေက...`

ေနာက္ တရက္အၾကာ...
`ဟဲလို...` `ဟဲလို... အကိုလား...` `ေအး.. အစစ အဆင္ေျပရဲ႕လား...` `ဟုတ္.. အကို... က်ေနာ္တို႕ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ၾကေတာ့မယ္ေလ....` `ေအးကြာ... အေဖေရာ... အေမေရာ ... အကိုတို႕ ညီအကို ႏွစ္ေယာက္ေရာ.. ဒါေတြ လုပ္ခဲ့တာပဲေလ...မလုပ္ပါနဲ႕လို႕ အကို မေျပာဘူး... ဒါမဲ့ အေျခအေနကို စဥ္းစားပါဦး ...သမီးေလးေတြ ရွိေသးတယ္... တာ၀န္ယူရဦးမယ္...` `အကို.. အကိုေရာ... ကိုႏိုင္ေရာ... အဲလိုပဲ... ေျပာမွာ... က်ေနာ္ နားလည္ပါတယ္... အဲလိုပဲ ... က်ေနာ္တို႕ လုပ္ၾကရမွာေလ... ``က်ေနာ္တို႕ ရင္းမွ ရမွာေလဗ်ာ`

သူ႕ဘ၀ကို သူရင္းခဲ့တယ္။ အမွန္ေတာ့ မိသားစုဘ၀တခုလံုးကိုပါ သူရင္းခဲ့တာပါပဲ။ အဲအတြက္ ဆုလာဘ္ ၆၅ ႏွစ္ သူရခဲ့တယ္။ ။

က်ေနာ္ သူ႕အတြက္ ဂုဏ္ယူတယ္။

ဒီလိုပါပဲ က်ေနာ္တို႕ ဘ၀ေတြကို ရင္းခဲ့ၾကတယ္။ ရင္အနာေတြရတယ္။ မ်က္ရည္ေတြရတယ္။

ညီေလးေရ႕... စိန္ရိုင္းတတံုးကို သူတို႕ ေသြးေပးေနတာပါ။ ၆၅ ႏွစ္ၾကာ အေသြးခံရမယ့္ စိန္တပြင့္ဟာ အတိုင္းအဆမဲ့ လွပေနမွာ အေသအခ်ာေပါ့။

မင့္အတြက္ ငါ ဂုဏ္ယူပါတယ္ ညီေလးေရ႕...။