မွတ္စု (၁)

တေလာကလံုးမွာ ခရမ္းႏုေရာင္ကေလးေတြ မိႈင္းမိႈင္းေ၀ေန...
ႏွင္း၀တ္မႈန္ေတြရဲ႕ အတားအဆီးမဲ့ နယ္ကၽြံမႈေတြ...
ရင္ခြင္မွာ တြယ္ျငိလာတဲ့ အတိတ္ဆိုတဲ့ ကမၻာ...

“ႏွင္း”ေရ ကိုယ့္ဘ၀ထဲမွာေတာ့ ျမဴေတြက က်ေနဆဲပဲ။
ဘာတခုမွ သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္ရေသးဘူး။
ညဥ့္နက္လာသည့္တိုင္ အိပ္စက္ခ်င္စိတ္က
ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္ထဲကို ေရာက္မလာခဲ့ေသးဘူး။
ေသာကေတြ ေလာင္ျမိဳက္ ပူေလာင္ေနတာလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မေပါ့ေလ။
ဒါမွ မဟုတ္၊ မင့္ကို သတိရ တမ္းတေနမိတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။

အိပ္မရတဲ့ညမွာ “ခင္၀မ္း”ရဲ႕ “ျပည္မွာေဆာင္း”ကို ဖြင့္ျပီး
Repeat လုပ္ျပီး အေခါက္ေခါက္ အခါခါ နားေထာင္ေနမိတယ္။
သည္သီခ်င္းကို “ႏွင္း”လည္း ၾကိဳက္တယ္ မဟုတ္လား။
သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း မင့္ကို ပိုသတိရတယ္ “ႏွင္း”ေရ႕။
သီခ်င္းစာသားတလံုးခ်င္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ခံစားေနမိသလို
“ခင္၀မ္း”ရဲ႕ ထူးျခားေအးေဆးတဲ့ ပင္ကိုယ္အသံကိုလည္း
ႏွစ္သက္ သေဘာက်ေနမိတယ္။

တေလာကလံုးမွာ ခရမ္းႏုေရာင္ေလးေတြ မိႈင္းမိႈင္းေ၀ေန-သတဲ့။
ခရမ္းေရာင္ဆိုတာ အနီနဲ႕ အျပာ ေပါင္းထားတာေလ။
အနီက ပူေလာင္ျခင္း၊ အျပာက ေအးခ်မ္းျခင္း။
သည္ႏွစ္ေရာင္ကို ေပါင္းလိုက္ေတာ့ ခရမ္းေရာင္။
မွ်တတဲ့သေဘာ။ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့သေဘာ။
မိႈင္းမိႈင္းေ၀ေနတဲ့ ခရမ္းႏုေရာင္ေလးေတြဆိုတာ တကယ္ေတာ့ “ႏွင္း”ေတြေပါ့။
သူ႕သီခ်င္းထဲမွာ တေလာကလံုးမွာ ခရမ္းနုေရာင္ေလးေတြ မိႈင္းမိႈင္းေ၀ေန-သတဲ့။

ကိုယ့္တေလာကလံုးမွာလည္း ျငိမ္းခ်မ္းမႈကိုေပးတဲ့ ခရမ္းႏုေရာင္ေလးေတြ
မိႈင္းမိႈင္းေ၀ေစခ်င္ပါဘိေတာ့တယ္ “ႏွင္း”ရယ္။