ေခ်ာင္းေကာ

အူေပါက္ေနတဲ့
ဦးေႏွာက္တလံုးက
ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို
ဘာအေၾကာင္းနဲ႕ လိုအပ္ေနဦးမလဲ...

ထည့္သိုသိမ္းဆည္းထားစရာ
ႏွလံုးသားမဲ့ ဦးထုပ္တလံုးမွာ
အမုန္းတရားေတြသာ
ခ်စ္ျခင္းကိုယ္စား ျပည့္ႏွက္လို႕...

ငွက္ေက်းေတြ ေတးမဆို
ပင္ပ်ိဳေတြ မစိမ္းလန္း
ပန္းေတြေတာင္ မဖူးပြင့္တဲ့အရပ္ကို
ဥယာဥ္လို႕လည္း မသတ္မွတ္္...

က်ည္တေတာင့္မွ မပါရင္
ေသနတ္တလက္ဆိုတာလည္း
အဓိပၸါယ္ကို မရွိဘူး...

သည္ကဗ်ာကလည္း
တိမ္ေကာလိုက္တာ
လြန္ပါေရာ...

(ေဆာင္းလြမ္းေန)

မ်က္ေျဖလကၤာ

`ေအးခ်မ္းတဲ့ တခြက္`ပဲ
ေပးပါလို႕
ငါ ေတာင္းခဲ့ပါတယ္။
ရခဲ့တာကေတာ့
`ျပာ`သက္သက္----

`ေန႕`ေတြက
`ည`ျဖစ္၊
`ည`ေတြက
`ႏြံ`ျဖစ္
နစ္ျပီးရင္း နစ္ေနပါ့လား။

မီးသီးအကၽြမ္းတခုလို ဘ၀မွာ
`လ`ဆိုလို႕
ပိုးစာတမွ်င္မွ်
မျမင္ရေလ။

ညီမေလးေရ
ငါ့မ်က္ရည္ေတြကို ငါ့ဘာသာငါ ကဲ့
၀ိုင္ခြက္ထဲ ထည့္ေသာက္ခဲ့တယ္။

ဘာမွ မရွိတဲ့ဘ၀မွာ
ျမည္းစရာဆိုလို႕
ေ၀ဒနာေတြပဲ ရွိပါတယ္ကြယ္။

နင့္ကို ငါ အျမည္းမလုပ္ခဲ့ပါဘူး။

ေဆးေက်ာေလ
ပိုေပေရေလ ျဖစ္ေနတဲ႕ ပန္းကန္တခ်ပ္ဟာ
ငါ့ရင္ဘတ္ ျဖစ္ေနခဲ့ရင္
နင္ ခြဲေျခပစ္လိုက္ပါေတာ့။

(ေဆာင္းလြမ္းေန)

ၾကိဳးျပတ္ဂစ္တာ

ကာရံမွားကဗ်ာတပုဒ္ -
အသက္ရွဴဖို႕ အားမထုတ္ေတာ့ဘူး
ပံုလ်က္သား မူးလဲေနေပါ့
ေဟာ့ဒီ အခန္း ေထာင့္ထဲမွာ ....

မ်က္တြင္း ေဟာက္ပက္
ညည္းဆိုခက္သီခ်င္းတပုဒ္လည္း -
အရုပ္ၾကိဳးျပတ္ ျဖစ္ေနခဲ့...

မိုးတိမ္
သက္တန္႕နဲ႕
လြပ္လပ္စြာ ပ်ံသန္းေသာငွက္
ေပြ႕ဖက္ျခင္း ဟင္းလင္းျပင္
အိပ္မက္ထဲက သစ္တပင္
အိပ္ယာ၀င္ခက္ခဲလြန္းေသာ ဦးထုပ္တလံုး
အားလံုး အားလံုး
တံုးလံုးပက္လက္
အသက္မဲ့ေန...။

ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕
လႈပ္ခုန္ေနတဲ့ တေနရာ
ငါ့ဘာသာငါ
လွီးျဖတ္ထုတ္ယူခဲ့ရ...

နာ...
က်င္...
လိုက္တာေလ....

ဒီလိုနဲ႕
၀ိဥာဥ္မဲ့အခန္းတခုဟာ
ဂစ္တာတလက္ထဲ
မရဲတရဲ တိုး၀င္သြားေလရဲ႕။

(ေဆာင္းလြမ္းေန)

နံရံ

အခ်စ္ေရ....
မင့္ နံရံၾကီးက ထူျပစ္လြန္းလွတယ္။

ပင္လယ္တခုလို
ငါ လက္ပစ္ကူးပစ္လိုက္တယ္
အလင္းႏွစ္ ကုေဋကုဋာ...

ဒါေတာင္မွ
မင္းဟာ
ငါ့ေရွ႕ေမွာက္ ရပ္ေနတဲ့
ေရွးေဟာင္း ေက်ာက္စာ တခ်ပ္။

မင့္ အျပံဳးက
သိရခက္ခဲတဲ့
ေပါရာဏ စကားတလံုး။

မင့္ မ်က္လံုးကေတာ့
ဆန္႕က်င္ဖက္ စကားလံုးေတြရွာတဲ့ က်မ္းစာ။

မင္းနဲ႕ငါ
ဘာသာစကားတခုထဲ
အဘိဓါန္ ကြဲေနရဲ႕၊

မရွာခဲ့ပဲနဲ႕
ငါ ေတြ႕ခဲ့တယ္ ...
ေငြဒဂၤါး တခ်ပ္၊
မီးရထားသံလမ္း တစံု၊
နံပတ္ ၃၄၊

ေနာက္ျပီး ဘာရွိေသးလဲ
အနီးကပ္ျပီး ေ၀းေနတဲ့အရာေတြ၊

(ေဆာင္းလြမ္းေန)