အက္စ္တိုးရီးယား (၉) - သို႕မဟုတ္ - နိဂံုး

အက္စ္တိုးရီးယားေရ႕...
ငါ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့ဖူးတဲ့ ေန႕ရက္မ်ား...
မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေရာက္ခဲ့ပါျပီ...

ငါဟာ
မရပ္နားႏိုင္တဲ့
ခရီးသြားတေယာက္...
အစဥ္မျပတ္ ေရြ႕လ်ားျခင္းမွာမွ
လွလွပပ ေလ်ာ္ေမြ႕ေနခဲ့တဲ့
ေရႊ႕ေျပာင္းေတာင္ယာ တခု...
အတည္တက် မရွိမႈထဲမွာ
ေပ်ာ္၀င္ေနရဲတဲ့ နာရီ တလံုး...
(သည္လို ငါေျပာတဲ့အခါ...)
မင္းကေတာ့ ျပံဳးေနဦးမယ္ ထင္တယ္...

ခုေတာ့
ဆန္တားကေလာ့စ္အစ္စ္ ကမ္းမင္းတူေတာင္း-ဆိုတဲ့
ခရစၥမတ္ေဆာင္းနဲ႕ ဆန္႕က်င္စြာ
မင့္ရင္ခြင္ကေန ငါ...
ခြာရေလဦးမယ္...
ဆန္တာကေလာ့စ္က မင့္ျမိဳ႕ေပၚ လွမ္းအလာ
ငါကေတာ့ မင့္လမ္းေတြကေန ျပန္ခြာ
ထာ၀ရအတြက္ပါပဲ...
အက္စ္တိုးရီးယားေရ႕...

ႏွင္းေတြ တဖြဲဖြဲဲ က်ေနတဲ့ တရက္မွာ
ငါကလည္း မင္းကို ေက်ာခိုင္းထြက္ခြာ
ငါ့လာရာလမ္းကို မ်က္နွာမူရင္း
ႏႈတ္ဆက္သီခ်င္း ဆိုခဲ့ျပီ...

ေကာက္ေကြ႕မႈေတြနဲ႕ပဲ ေျဖာင့္တန္းေနခဲ့တဲ့ ငါ့လမ္းေတြ...
ေျခာက္ေသြ႕မႈေတြနဲ႕ပဲ စြတ္စိုေနခဲ့တဲ့ ငါ့အခ်ိန္ေတြ...
ခိ်ဳ႕တဲ့မႈေတြနဲ႕ပဲ ျပည့္၀ေနတဲ့ ငါ့ ျပကၡဒိန္ေတြ...
မီးမွိန္မွိန္ေလးေတြနဲ႕ပဲ လင္းလက္ခဲ့ရတဲ့ ငါ့ညေတြ...
ေပြ႕ဖက္ပိုက္ေထြးရင္း...
ေအးစက္ေသာ မင္းရင္ခြင္ထက္
ေႏြးေထြးစြာ လဲေလ်ာင္းေမွးစက္ခဲ့ဖူးေသာ ေန႕ရက္ေတြ...
ဘယ္အခါမွ ငါ မေမ့ေလဘူး...

ခုေတာ့
ခင္၀မ္းရဲ႕“ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္” သီခ်င္း
မင္းကို ငါဆိုျပ
မိုးေတြကေတာ့
ျပိဳျပိဳက်ေနေလေရာ့သလား...
အက္စ္တိုးရီးယားေရ႕... ...

ATN

အက္စ္တိုးရီးယား (၈)

အက္စ္တိုးရီးယားင့ဲ...
မင့္ရဲ႕ ကိုလံဘီယာကမ္းေျခဆီ
ငါ ျပန္လာခဲ့ျပီ...

တာတိုအေျပးသမားတေယာက္ေျပးလႊြားသလို
တရပ္စပ္ တိုက္ခ်သြားေနတဲ့
ေျမာက္ျပန္ေလေၾကာင္းေအာက္မွာ
လိႈင္းေခါင္းျဖဴေတြ ထေနရရွာတဲ့
ကိုလံဘီယာျမစ္ေရျပင္ဟာ
ၾကည္ၾကည္လင္လင္ မရွိဘူး...
ငါ့စိတ္ကူးေတြလိုပဲ ေနာက္က်ိလို႕...

တေန႕လံုး တညလံုး
ဟိုက္ေ၀းနဲ႕ နပမ္းလံုးလာခဲ့မိတဲ့ ငါ
ႏြမ္းရိလို႕... ျငည္းေငြ႕လို႕...
ႏွင္းေတြ ဖို႕ထားတဲ့ မင့္မ်က္ႏွာကို
ငါေတြ႕ရသည့္တိုင္
မလန္းဆန္းႏိုင္ေသးဘူး...

ခရစၥမတ္ ေခါင္းေလာင္းေတြနဲ႕
အေပါင္းအသင္းမွားခဲ့တဲ့ ေဆာင္း...
ကိုလံဘီယာျမစ္ေၾကာင္းတခုလံုးကိုေတာင္
ေျပာင္းျပန္ စီးဆင္းေလေစမလား...
ႏွင္းေတြကို ေနရာတကာ
အရမ္းကာေရာ သြန္ခ်ပက္က်ဲလို႕...
လက္ရဲ ဇက္ရဲ ေနႏိုင္ပံုမ်ား
မင္း ရပ္ၾကည့္ေနႏိုင္သလား...
အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕...

ႏွင္း၊ ျမဴ၊ မိုးနဲ႕ ေရခဲေတြၾကား
ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ကားေတြကလည္း
တုန္တုန္ခ်ိခ်ိနဲ႕ သနားစရာ...

အေႏြးထည္ေတြ အထပ္ထပ္ ၀တ္ထားတဲ့ၾကားထဲက
ေအးစက္စူးရွတဲ့ ေလျပင္းေတြ
ဓါးတစင္းလို တခ်က္ခ်င္း တခ်က္ခ်င္း
ထိုးသြင္းခံေနရတဲ့ ရင္ဟာ
နာနာက်င္က်င္ ျဖစ္ေနတယ္...
ထံုထံုထိုင္းထိုင္း ျဖစ္ေနတယ္...

မင့္ဦးေခါင္းထက္က ႏွင္းမုန္တိုင္းလိုပဲ
ငါ့ဘ၀ထဲမလည္း မုန္တိုင္းတိုက္ေနေပါ့...
ေႏြးေထြးမႈေတြ ေအးေအးခဲခဲ ျဖစ္ေနတယ္...
စိုျပည္မႈေတြ ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႕ေသြ႕ျဖစ္ေနတယ္...
ဘယ္အရာက ငါ့ကို ေႏြးေထြးေစမယ္...
ဘယ္အရာက ငါ့ကို စိုျပည္ေစမယ္...
ေျပာခဲ့ပါေလလား
အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕...

ငါ့ ဒဏ္ရာေတြဟာ
ကံၾကမၼာကမ္းေျခမွာ ပန္းေတြလို ပြင့္ျပလို႕
လွလွပပ နာက်င္ေနလိုက္ပံုမ်ား...
အက္စ္တိုးရီးယားရယ္
မင္း သိသြားတဲ့အခါ ရင္ကြဲမယ္...

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
ငါဟာ ခရီးဆက္ရဦးမွာပါ...
က်ိန္စာေတြ မေျပမခ်င္း...
၀ဋ္ေၾကြးေတြ မကုန္မခ်င္း... ...

ATN

အက္စ္တိုးရီးယား (၇)

အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕
သည္ညေနမွာ
မင့္မ်က္ႏွာ တခုလံုးကလည္း
ျမဴေတြဖံုးလို႕ပါလား…
လူလံုးေတာင္ မသဲကြဲေတာ့ျပီ…

သည္ညေနမွာ
မင့္ဆိပ္ကမ္းကို မေတာ္တဆ ေရာက္လာခဲ့တဲ့
ငါကလည္း မျပံဳးႏိုင္…
ငါ့ႏွလံုးသားကလည္း ေလးလံလို႕…
ကယ္လီဖိုးနီးယားကို မနက္ဖန္ ခဏ
ငါ ျပန္သြားရဦးမွာကိုး…
အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕…

ျမဴေတြ ၾကားထဲမွာ ခ်မ္းေနတဲ့
မင့္ဆိပ္ကမ္းကေန…
ပင္လယ္၀ကို
မသြားခ်င္သလို သြားခ်င္သလို
မ်က္ႏွာ အိုအိုၾကီးေတြနဲ႕
ထြက္သြားေနၾကတဲ့…
ေလးတြဲ႕တြဲ႕ သေဘၤာၾကီးေတြကို ၾကည့္မိတိုင္း
ငါ့ရင္ထဲမွာ လိႈင္းထ
အထီးက်န္ဆန္လွခ်ည္ရဲ႕လို႕ ေတြးေနမိ…
သူတို႕ေတြ လာတုန္းကလည္း တစီးထဲ…
ျပန္ထြက္သြားေတာ့လည္း တစီးထဲ…
ငါ့ဘ၀ၾကီးလိုပါပဲလား
အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕…
မင့္ဆိပ္ကမ္းအနားကို
ငါ့ေျခလွမ္မ်ားး ခ်မိတုန္းက ငါ တေယာက္ထဲ…
ခု မင္းဆိပ္ကမ္းမွာ
ေျခလွမ္း ခြာေတာ့လည္း
ငါ တေယာက္ထဲကိုး…
အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕…

သည္သေဘၤာၾကီးေတြဟာ
ပင္လယ္ထဲမွာ
ဘယ္လို ၀န္ေတြကိုမ်ား သယ္ေဆာင္ျပီး
ဘယ္လို အထီးက်န္စြာ
သြားလာေနခဲ့ၾကရပါသလဲ…
ငါ့ အေတြးေတြကပဲ
နက္ေနမိခဲ့ေလသလား…
အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕…

ငါ့ သယ္ေဆာင္ထားရဲ့…
၀န္ေတြ…. ၀န္ေတြ…
သက္တမ္းလြန္သြားေလတဲ့
အေမွာင္ထဲ ကၽြံက်ေနခဲ့ေသာ ေန႕ရက္မ်ား...
တကယ္ေတာ့
ငါဟာ…
အေမွာင္၀န္ေတြ
အလြန္အမင္း သယ္ေဆာင္ေနမိခဲ့ေသာ
သေဘၤာအိုၾကီး တစီးပါ့…
ငါ့ ခရီးအဆံုး တဖက္ကမ္းကို
ေရာက္စမ္းခ်င္လွပါျပီ…
အက္စ္တိုးရီးယားေရ႕…
ဘယ္ေန႕ ငါ ေရာက္သြားမယ္
မင္း သိေလမလား…

ခုေတာ့
မင့္ဆိပ္ကမ္းကေန
ငါ့ေျခလွမ္းေတြကို
ခဏေလာက္ေတာ့ ဆုတ္ခြာရေပဦးမယ္…
ကယ္လီဖိုးနီးယားကေန
ငါ ျပန္ေရာက္လာေလတဲ့အခါ
မင္းနဲ႕ ငါ
စကား ေျပာၾကပါဦးစို႕…

ATN

အက္စ္တိုးရီးယား (၆)

ကြဲအက္ေနတဲ့ ႏွလံုးသားၾကီးေပၚမွာ
အက္စ္တိုးရီးယား ကဗ်ာေတြကို
ဆက္ျပီး မေရးခ်င္ေတာ့ဘူး….
သို႕ေသာ္လည္း
ဆက္ျပီးေတာ့ ဖတ္ခ်င္ေနပါတယ္ ဆိုတဲ့
ညီေလးေတြ ညီမေလးေတြ အတြက္
ဆက္လက္ေရးဖြဲ႕ေပးလိုက္ပါတယ္….
နိဒါန္းဆိုတာကိုက
ကဗ်ာဆန္ေနေလေရာ့သလား…

အက္စ္တိုးရီးယား (၆)

အက္စ္တိုးရီးယားေရ႕…
ခရစၥမတ္နဲ႕ ႏွစ္သစ္ကူးအတြက္ အလွေတြျပင္ဆင္ထားတဲ့
မင့္ရဲ႕ လမ္းမ်ားက
ခမ္းနားလွခ်ည္ရဲ႕…

ငါကေတာ့
ခမ္းနားခြင့္မရခဲ့တဲ့
ငါ့ရဲ႕ဘ၀ ေသးေသး သိမ္သိမ္
ေမွးေမွး မွိန္မွိန္ေလးကိုပဲ
အၾကိမ္ၾကိမ္ အခါခါ ေတြးေတြးေနမိ…

မင့္ရဲ႕ ျမိဳ႕လည္ေခါင္ဆီက
ေရႊေရာင္ေတာက္ပေနတဲ့
ဂ်င္ဂဘဲလ္ ေခါင္းေလာင္းမ်ား…
ဓါတ္တိုင္အေဟာင္းေတြၾကားမွာ
တြယ္ဆက္ထားရရွာတဲ့ ၾကိဳးတေခ်ာင္းထက္က
အသစ္စက္စက္ အစိမ္းေရာင္ ထင္းရူးရြက္မ်ား…
ရိန္းဒီးယားေတြ ဆြဲသြားေပးေနတဲ့ စြတ္ဖား...
ေျမာက္ပိုင္းျပည္နယ္ေတြဖက္ဆီမ်ား
မင့္ကို သယ္ေဆာင္ သြားေလမလား…
အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕…

ရာသီဥတုက
မင့္ဖက္မွာ ရွိေနတာတခုပါပဲ…
တကယ္မွာေတာ့
မင္းဟာ
မင့္ ေတာင္ကုန္း လွလွေလးေတြကို
ျမဴေတြနဲ႕ ဖုံးဖုံး ခ်ျပီး
ပုန္းပုန္းျပေနရတဲ့ဘ၀ကို
ငါ သိတာေပါ့
အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕…

ႏွင္းေတြ ဖြက္ထားတဲ့
မင္းရဲ႕ မ်က္ႏွာ
ငါ ရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ့တဲ့ ေန႕ေလ…
ကိုလံဘီယာျမစ္ ကမ္းေျခဟာ
ျမဴေတြနဲ႕သာ မိႈင္းမိႈင္း မႈန္မႈန္္..

အဲသည္ေန႕မွာ
ငါ့ ရင္ေတြ ခုန္ပါတယ္…
မင္းဟာ ျမဴမႈန္ နတ္သမီး…
မာနၾကီးပံုလည္း မရဘူးေပါ့…
ငါကေတာ့
အျပီးအပိုင္ပါပဲ မင္းကို ခ်စ္သြားမိခဲ့…
အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕…

ခုေတာ့
ခရစၥမတ္အနမ္းနဲ႕
မင့္ ႏႈတ္ခမ္းကို
ငါ နမ္းခ်င္ေနခဲ့
အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕…

ငါ့ကို
တဘ၀စာ
တခါေလာက္ပါပဲ
နမ္းခြင့္ေပး…

ATN

အက္စ္တိုးရီးယား (၅)

အက္စတိုးရီးယားေရ…
ငါ့ အလုပ္ထဲကေန
မင့္ရင္ဘတ္ထဲ ငါ ျပန္လာေနပါျပီ…

လူသူကင္းမဲ့ေနတဲ့ မင့္ရဲ႕ လမ္းမ်ားက
ခမ္းေျခာက္သြားေနတဲ့ ျမစ္တစင္းလိုလို…
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းဟာ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္…
(အနည္းဆံုး ငါ့အတြက္ေပါ့…)

ေအးစက္တဲ့ မင့္ ညေနခင္းေတြကို
ငါက ရင္နဲ႕ရင္းျပီး ေထြးေပြ႕ခဲ့ပါတယ္…
အေႏြးဓါတ္ေတြကိုေတာ့
ရွိရွိသမွ် အက်ၤ ီအထပ္ထပ္နဲ႕
ငါ့ဘာသာငါ ျပန္ျပီး ရစ္ပတ္ရသေပါ့ေလ…

ခုညေနမွာေတာ့
မင့္ကို ေျပာျပစရာေတြ
ငါ့မွာ အမ်ားၾကီး ရွိေနခဲ့…
အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕…

ခက္ေနတာက
ဘာသာစကားပါပဲ…
ငါက ႏွလံုးသားကို သံုးတယ္…
မင္းက ဘယ္လိုဘာသာကို သံုးမယ္ ငါမသိ…

ထားလိုက္ပါေတာ့ေလ…
မင္း သံုးခ်င္ရာကို သံုးပါ့…

က်ိန္းေသတာတခုကေတာ့
မင့္ ရင္ဘတ္ထဲ ေရာက္ေနတဲ့ ကဗ်ာဆရာဟာ
မာဂဒ ဘာသာစကားေတြကို
မဖတ္တတ္ေလဘူးဆိုတာ
မင္းသိမယ္ ထင္ပါရဲ႕…

ဘာသာစကားကြဲလြဲမႈမွာ
မင္းနဲ႕ငါ တခုတည္း မရွိေတာ့ဘူး ဆိုတာ
ငါသိတာေပါ့…

ဒါကလည္း
ျပႆနာ မဟုတ္ပါဘူးေလ…
ငါတို႕ ႏွလံုးသားခ်င္း ရင္းႏွီးေနၾကတဲ့အခါ
မင္း ငါ့ကို နားလည္မွာပါ…
ဒါကို ငါက ယံုၾကည္ေနခဲ့ျပီးသား…

တခုပါပဲ
ႏွလံုးသားဆိုတာကလည္း
အရင္းႏွီးဆံုး နီးၾကတဲ့အခါ
ဘာသာစကားေတြ မလိုေတာ့ဘူး…

ငါ့ႏွလံုးသားနဲ႕
မင္း နီးေနခဲ့ျပီလား…
အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕…
ႏွလံုးသားခ်င္း နီးတဲ့အခါ
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကိုလည္း ခံစားရသတဲ့…
အဲသဟာကို
ငါ ယံုၾကည္ထားတယ္…
အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕…

မင္းက
ငါ့စာမ်က္ႏွာေတြကို ဖတ္ေပါ့…
ငါကလည္း မင့္ စာမ်က္ႏွာေတြကို ဖတ္မယ္…
ငါတို႕ ႏွစ္ေယာက္က အလြမ္း ျပဇာတ္တခုလိုလို…

ေန႕တာေတြတိုေစေသာ မင့္ရဲ႕ မနက္ခင္းေတြကို
ငါ တက္နင္း မသြားေလဘူး…
အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕…
ညတာေတြရွည္ေစခဲ့ေသာ
ငါ့ရဲ႕ ေန႕လည္ခင္းေတြကိုသာ
မင္း… တိုေစလိုက္ပါ့…

ငါတို႕ဟာ
တေယာက္ထဲပဲ…
သို႕မဟုတ္…
တေန႕ထဲပဲ…
သို႕မဟုတ္…
တမ်က္ႏွာထဲေလ…

ATN

အက္စ္တိုးရီးယား (၄)

ေကာင္းျမတ္ေသာ မဂၤလာမနက္ခင္းပါ
အက္စ္တိုးရီးယားေရ႕…

အိပ္ယာ၀င္ ေနာက္က်သြားခဲ့ေလတဲ့
ေတေလ တေယာက္လို
မထခ်င္သလို ထခ်င္သလိုနဲ႕
ႏိုးထလာခဲ့ရတဲ့ မနက္ခင္းေလ…
တနဂၤေႏြေန႕ဆိုတာကိုေတာင္
ငါ ေမ့ေနေပါ့…

မင့္ မနက္ခင္းေတြကလည္း
အျမဲတမ္းပဲ မိုးေတြ ေစြေစြေနျပန္ေတာ့
လြမ္းေအာင္ဖန္တယ္-ဆိုတဲ့ စကား
သတိရမိသြားေသးတယ္
အက္စ္တိုးရီးယားေရ႕…

ေျမာက္ျပန္ေလလို႕ ေခၚမလား
ေအးစက္မႈမ်ားကို သယ္သယ္လာတဲ့ ေလျပင္းျပင္းၾကီးေတြ
မင္းရဲ႕ လူသူကင္းမဲ့ေနတဲ့ လမ္းမ်ားေပၚ
လမ္းသလားေနေပါ့…
ငါကေတာ့ ငါ့ဂ်ာကင္အက်ၤ ီကို ဇစ္ဆြဲေစ့ရင္း
မင္းရဲ႕ လမ္းတလမ္းကို နင္းလိုက္တယ္…

ေအးစက္မႈကို ခံစားေနရတဲ့
ငါ့အေရျပားေတြဟာ
ဂ်ာကင္အက်ၤ ီကို ျခံဳလိုက္တဲ့အခါ
ေႏြးေထြးသြားၾကတာပါပဲ…
သို႕ေသာ္လည္း
သည္ေအးစက္မႈထက္ ေအးစက္တဲ့
မဲနက္စိုထိုင္းေနတဲ့
အေအးလိႈင္းတခုကို ခံစားေနရတဲ့
ငါ့ႏွလံုးသား
ဘယ္လို အက်ၤ ီကိုမ်ား
လႊမ္းျခံဳထားရဦးမလဲကြယ့္..
အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕…
ငါ့ကို ေျပာခဲ့ဦး…

ေစာင္ ျခံဳရင္ မလံု
အခ်စ္ ျခံဳမွ လံု-သတဲ့…

အက္စ္တိုးရီးယား ငဲ့…
ငါ့ရဲ႕ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့တဲ့ “ႏွင္း”…
မင္း ျပန္ရွာေပးပါေလ…
သူ႕ အခ်စ္ေတြကို ငါျခံဳမွ
ငါ့ဘ၀ေလး လံုတာပါ…

မင္းရဲ႕ လမ္းေတြကို
ေလွ်ာက္လွမ္းမိတိုင္း
ငါ့ရဲ႕ “ႏွင္း”ကို တမ္းတမိ…
ခုခ်ိန္ဆို သူ ဘယ္လို ရွိေနမလဲ
သတိရေနတဲ့အခါ
ငါ့ ႏွလံုးသားေတြ နာက်င္္…
ငါ ငိုခ်င္တယ္… အက္စ္တိုးရီးယားေရ႕…

အလြမ္းသမား-လို႕ ငါ့ကို မေျပာနဲ႕
အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕…
အေဖ့ကို လြမ္းရင္း အေမက ငါ့ကို ေမြးထားခဲ့တာ…
အလြမ္းဟာ ငါ မေမြးခင္ကတည္းက
ငါ့ရင္မွာ ၀င္ခိုေနျပီးသား…

မင္းရဲ႕ မႈန္ရီေ၀ဆိုင္း
ေအးစက္ထံုထိုင္းေနတဲ့ ရာသီရိုင္းရိုင္းၾကီးက
ငါ့ အလြမ္းေတြကို ႏိႈးထေနတာေပါ့ကြယ့္…
အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕…

မင္းရဲ႕ ေမွာင္မဲ မႈန္ရီ ေအးစက္ စိုစြတ္ေနတဲ့ မနက္ခင္းမွာ
လူ႕ဘ၀အတြင္းမွာ မရွိေတာ့တဲ့ အေမ့ကို လြမ္းတယ္…
က်န္းမာေရး မေကာင္းေတာ့တဲ့ အေဖ့ကို လြမ္းတယ္…
ငါ့ဘ၀တျခမ္းလို ျဖစ္ေနခဲ့တဲ့
ငါ့ရဲ႕ အကိုၾကီးကို လြမ္းတယ္…
ေလာကဓံ ၾကမ္းၾကမ္းၾကီးေတြကို
ရက္ရက္စက္စက္ ခါးစည္းခံေနရတဲ့
ငါ့ရဲ႕ ညီမေလးကို လြမ္းတယ္…
အခန္းေထာင့္တခုမွာ ငါထားပစ္ခဲ့တဲ့
ဂစ္တာေလးတလံုးကို လြမ္းတယ္…
ေႏြရာသီမွာ စမ္းေခ်ာင္းကေလး ျဖစ္ျဖစ္သြားတတ္တဲ့
ငါ့ရဲ႕ ရြာလယ္လမ္းကေလးကို လြမ္းတယ္…
ညီအကိုအရင္းေတြလို ခ်စ္ခင္ခဲ့ၾကတဲ့
သူငယ္ခ်င္းေတြကို လြမ္းတယ္…
ညညတိုင္းမွာ ဂစ္တာထိုင္တီးခဲ့တဲ့
သစ္သားခံုတန္းေလးကို လြမ္းတယ္…
အပူအပင္ေတြ လံုး၀ မသမ္းဖူးေသးတဲ့
ငါ့ရဲ႕ ကေလးဘ၀ေလးကို လြမ္းတယ္…
အနီးဆံုး ျဖစ္ေပမယ့္… ကမၻာတျခမ္းစာ
အလွမ္းေ၀းေနရရွာတဲ့ ခ်စ္သူကိုလည္း လြမ္းတယ္…

တကယ္ေတာ့
ငါဟာ…
စိတ္ခံစားမႈေတြနဲ႕ပဲ ကၽြမ္းေလာင္ေနခဲ့တဲ့
အလြမ္းေကာင္ၾကီးပါ… အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕…
ငါ့ကို စိတ္ရွည္ လက္ရွည္နဲ႕
ထမ္းပိုးထားေပးခဲ့တဲ့ မင္းကို
သည္ မနက္ခင္းမွာ
ေက်းဇူးတင္လိုက္ပါေပရဲ႕…
ညေနေရာက္မွပဲ
မင္းနဲ႕ တေခါက္ ထပ္ေတြ႕မယ္ေလ…

ATN

အက္စ္တိုးရီးယား (၃)

အက္စ္တိုးရီးယားငဲ့…
မင့္ရဲ႕ ေအးစက္စက္ ညေနေစာင္းမ်ားက
ငါ့ရင္ဘတ္ ေဟာင္းေလာင္းၾကီးကို
ေကာင္းေကာင္း ဒုကၡေပးေလတယ္…
ငါ့ ခံႏိုင္ရည္ေတြကို စမ္းသပ္ေနျခင္းေပလား…
ငါ မအိုေသးပါဘူးကြယ့္…

တကယ္တမ္းမွာေတာ့
ငါဟာ ကဗ်ာဆရာတေယာက္ရယ္ပါ
တံငါသည္ တေယာက္ မဟုတ္ဘူးကြယ့္…
ေန႕လည္ ၂ နာရီဟာ ညေန ၆ နာရီလို
မိႈင္းမႈန္ျပိဳက်သြားတာကို
ငါ ဘယ္လို နားလည္ႏိုင္မလဲ…
ဒါကိုပဲ မင္းရယ္ပြဲဖြဲ႕ေနေလသလား…
အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕…

ငါဟာ ငါး မမွ်ားတတ္သလို
ငါးလည္း မဖမ္းတတ္ဘူး…
ငါက အလြမ္းေတြကို အစာလုပ္ထားျပီး
အေတြးေတြခ်ည့္ လိုက္လိုက္မွ်ားတတ္တဲ့ေကာင္ပါ…
“ေအာင္သာငယ္” ဆိုတဲ့
ခပ္ပုပုနဲ႕ ပိန္ပိန္ပါးပါး ငတိဟာ
“ခံစားမႈေတြကိုခ်ည့္ လိုက္လိုက္မွ်ားေနတဲ့ တံငါေပါ့”လို႕
မင္း ေျပာခ်င္ရင္လည္း ေျပာခဲ့ေပါ့့…

ဒါနဲ႕ ေျပာရဦးမယ္…
မင့္ရဲ႕ မ်က္ႏွာနီနီနဲ႕ ပင္လယ္တံငါသည္ၾကီးေတြက
ငါ့ကိုေတြ႕တိုင္း ျပံဳးျပံဳးသြားၾကတာ
ဘာ့ေၾကာင့္လဲ…
ငါကပဲ လူရီစရာေကာင္းေနလို႕လား…
ဒါမွမဟုတ္
သူတို႕နဲ႕ ရုပ္ခ်င္း ခပ္ဆင္ဆင္ျဖစ္ေနသလို
ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေတြ မုတ္ဆိတ္ေမႊးေတြ ထူလျဗစ္နဲ႕
တံငါသည္ေပါက္စရုပ္ပဲ ျဖစ္ေနလို႕လား…
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
သည္တံငါသည္ၾကီးေတြကလည္း ခ်စ္ဖို႕ေကာင္းပါေပတယ္…
အူ ေဟာင္းေလာင္းေတြကို အစာ အျပည့္ျဖည့္ေပးဖို႕
သူတို႕ ခက္ခက္ခဲခဲ ငါးဖမ္းေနၾကတာ
ငါ သိတာေပါ့…

တခါတခါမွာေတာ့
မင့္ဆိပ္ကမ္းက
ငါးဖမ္းစက္ေလွေတြကို
ငါ ေငးရီၾကည့္ေနမိရင္း
မိုး၊ ႏွင္း၊ ေရခဲနဲ႕ ေအးစက္တဲ့ လိႈင္းေတြၾကားထဲက
သူတို႕ရဲ႕ ဘ၀ရိုင္းရိုင္းၾကမ္းၾကမ္းၾကီးေတြကို
ငါ့ စိတ္ကူးနဲ႕ ငါ ဖမ္းယူ ဆုပ္ကိုင္ၾကည့္ေနမိေသးတယ္…
ငါ့ဘ၀ ၾကမ္းတယ္ဆိုတာ
သူတို႕အတြက္ ရယ္ပြဲဖြဲ႕စရာပါေလ…
ဒါကို ငါသိေနတာေပါ့… အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕…
သီခ်င္း တပုဒ္ကိုေတာင္ ငါ သတိရမိသြားေသးတယ္…
တံငါသည္ေတြအတြက္ ဖြဲ႕တဲ့ေတး…
သူတို႕အတြက္ ငါ ဆိုခဲ့ခ်င္ေသးတယ္…

ႏွစ္ေထာင့္ တဆယ့္တစ္မွာ
ႏွစ္ ၂၀၀ ျပည့္ေတာ့မယ့္ ျမိဳ႕အိုေလးငဲ႕…
မင္းရဲ႕ ရင္ဘတ္ထဲမွာ
ငါ ေရာက္ရွိေနပါျပီ…
မင့္အတြက္လည္း ငါေတးသီပါဦးမယ္… အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕…
တရက္ရက္ေပါ့ေလ… …

ATN

အက္စ္တိုးရီးယား (၂)

အက္စတိုးရီးယားငဲ႕…
မင့္ရဲ႕ ညေနေစာင္းမ်ားကလည္း
ေအးေအးစက္စက္နဲ႕ မဲေမွာင္ ရီေ၀လွခ်ည့္…
ငါ့ဘ၀ထက္ေတာင္ ပိန္းပိတ္ေနသလိုပဲ
အဲသဟာကို
ငါ့စိတ္ထဲက အလိုလို မုန္းတယ္…

ဟိုး ေျမာက္ပိုင္း ေရခဲ ျပည္နယ္မ်ားက
အေအးဓါတ္ ခါးခါးၾကီးေတြကို
သယ္ေဆာင္ယူလာေနတဲ့
မင့္ရဲ႕ ဦးေခါင္းထက္က ေလစီးေၾကာင္း
ငါတို႕ အေဖာ္ အေပါင္း မလုပ္ရင္
ေကာင္းမယ္ ထင္တယ္..
မင္း ဘယ့္ႏွယ္ သေဘာရသလဲ…

အဲသည္ေလစီးေၾကာင္းေပါ့…
ငါ့ေခါင္းေပၚ ႏွင္းမိုးေတြ ရြာရြာခ်တာ…
ေအးစက္ပါတယ္ဆိုမွ
ငါ့မွာ ေနာက္တခါ စိုစြတ္ရေသး…
ငါက ငါ့ဘ၀ေလးမွာ
မိုးျပိဳလို႕ ေျပးေနရတဲ့ေကာင္ပါ…
ဒါေတာင္
မင့္ရဲ႕ေတာင္ကုန္းေလးေတြေပၚမွာ
အစြမ္းကုန္ ငါ ျပံဳးျပေနေသးတာ
သူ ၾကည့္မရဘူးထင္တယ္…

ထားပါေတာ့ေလ…
အက္စ္တိုးရီးယားငဲ႕…
မင့္ရဲ႕ လမ္းမ်ားေပၚမွာ
ငါ ေလွ်ာက္လွမ္းလာတဲ့အခါ
မင္းက ငါ့ကို ထမ္း
ငါက ငါ့ဘ၀ၾကီးကို ထမ္း
“သန္းႏိုင္”ရဲ႕ “လမ္းဆက္ေလွ်ာက္မယ္” သီခ်င္းကို ငါကဆို…
“ငါ့ကို မုန္းတာ ဘယ္သူေတြလဲ သိခ်င္စမ္း”
ရူးႏွမ္းေနတဲ့ တိရိစၦာန္တေကာင္လိုလို…
မင္းကေတာ့ ငါ့ကို နားမလည္ႏိုင္သလိုု ၾကည့္ေနခဲ့…

သည္မွာ
အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕…
ငါ့ကို နားမလည္တဲ့သူေတြအထဲမွာ
“ေအာင္သာငယ္”ကိုယ္တိုင္ပါ ပါတာေပါ့…
က်န္သူေတြ နားမလည္တာ
ဘာဆန္းမလဲ…
ဒါကိုပဲ ေမာင္ရင္ သိမွ
စိတ္ေျဖသာရာ ရမွာပါ…

ရႈပ္ေထြးေပြလီေနတဲ့ ၾသကာသထဲမွာ
“ေအာင္သာငယ္”ဆိုသည့္ ငတိသည္လည္း
ေပြလီရႈပ္ေထြးမႈေတြ အတိနဲ႕ပဲ
ဘ၀လမ္းရွိရွိသမွ်ကို
နင္းလွမ္းေနဆဲဆိုတာ
မင္း သိလိုက္စမ္းပါ့…

ခုလည္း
ညဥ့္နက္ေနျပီ…
သည္အခါ
မင့္မ်က္ႏွာကို
ငါေကာင္းေကာင္း မျမင္ရေတာ့ဘူး…
ငါက အိမ္ျပန္ရဦးမယ့္သူပါ…
ငါ့အတြက္လည္း ဆုမြန္ေကာင္းမ်ား
သတိရတိုင္း ေတာင္းေတာင္းထားေပးပါ့…
အက္စ္တိုးရီးယားေရ႕…
ေနာက္ေန႕မွပဲ ထပ္ေတြ႕ၾကမယ္…
မင့္ကို ငါ ခ်စ္ပါတယ္… …

ATN

အက္စ္တိုးရီးယား (၁)

အက္စ္တိုးရီးယားေရ…
ျမဴေတြ ခိုး
မိုးေတြ ေစြေနေအာင္ ရြာခ်တဲ့ တေန႕မွာ
ေရႊ႕ေျပာင္းေတာင္ယာၾကီး… ငါ…
မင့္ဆီကို ေရာက္ခ်လာခဲ့…
တေထာက္နားတယ္ပဲ ဆိုၾကပါစို႕…

အက္စ္တိုးရီးယား ငဲ႕…
မင့္ရဲ႕ ကိုလံဘီယာ ျမစ္ကမ္းနံေဘးနားမွာ
အလြမ္းေတးမ်ား ငါ မဆိုခ်င္ပါဘူး…
ခ်စ္ျခင္းနဲ႕ ရူးသြပ္ေနသူ တေယာက္ရဲ႕ ႏွလံုးသားဟာ
ေမတၱာတရားနဲ႕ ခုန္လႈပ္ေနရံုပါ…
(ဒါေၾကာင့္ပဲ)
ငါ အသည္းကြဲတယ္…
အခ်စ္သီခ်င္းေတြပဲ ငါ သီက်ဴးခ်င္…

ငါ… မအိုေသးပါဘူး…
သို႕ေသာ္လည္း…
လူ အိုအိုေတြ… အိမ္ အိုအိုေတြ…
ကား အိုအိုေတြနဲ႕… ျမိဳ႕အိုအိုကေလးက…
ငါ့ ေသာက အိုအို ေဟာင္းေဟာင္းၾကီးေတြကို
အလိုအေလ်ာက္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ အေႏြးေႏြး အေထြးေထြး…
ဆီးၾကိဳ ေပြ႕ဖက္ေပးလိုက္တဲ့အခါ
အက္စ္တိုးရီးယားေရ႕…
ငါဟာ ျပန္လည္ ပ်ိဳျမစ္
မင့္ကို ခ်စ္မိသြားပါျပီ…

မင့္ ဆိပ္ကမ္းမွာ
မထစတမ္း ငိုက္ျမည္းေနတဲ့ သေဘၤာ အိုအိုၾကီးေတြက
ငါ့အတြက္ ၀ိုင္နဲ႕ ေရာယွက္စရာ အျမည္းေတြ…
ေရခဲေရလို ေအးျမ ျပစ္ခဲေနတဲ့ ျမစ္ထဲမွာ
ငါ အသည္းကြဲခဲ့တာကို မသိတဲ့ ပင္လယ္ဖ်ံေတြ…
ေခြးေတြ ေဟာင္သလို ေဟာင္ေနတဲ့
စီးလိုင္းယင္းဆိုတဲ့ အေကာင္ေတြက
“ေအာင္သာငယ္”ကို မသိဘူးကြယ့္…
အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕…

အဲဒါကိုပဲ ငါက ရယ္ပြဲဖြဲ႕ေနခဲ့ေသးတယ္…
ငါ့ အမည္ကို မသိတဲ့ ပင္လယ္ဖ်ံ တေကာင္ကို
“ေအာင္သာငယ္”လို႕ ငါ အမည္ ေပးခဲ့တယ္…
အဲသည္အေကာင္ကလည္း
ငါ့ကို ျပံဳးျပေနပံုပါပဲ…
ဒါမယ့္
ငါအသည္းကြဲခဲ့တာ … ဒင္း… မသိဘူးေလ…
အဲဒီ အေကာင္…
“ေအာင္သာငယ္” အတုပါ…
“ေအာင္သာငယ္” အစစ္ကိုေတာ့…
မင္း အခု ခ်စ္မွာလား…
အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕…

ခ်စ္ခ်စ္ မခ်စ္ခ်စ္
ငါကေတာ့ မင့္ကို ရင္ဘတ္ထဲ ပစ္ထည့္ခဲ့မိျပီ…
အက္စ္တိုးရီးယားရဲ႕…

ခုညေတာ့ အလင္းေတြမဲ့ ခဲ့ျပီ...
မနက္ဖန္မွ… မင္းနဲ႕ငါ …
ေနာက္ထပ္တခါ ေတြ႕ၾကေသးတာေပါ့ေလ…

ATN