Mar 19, 2014

မီးေတာင္ေပါက္ကြဲေန႕ရက္မ်ား
















ျပိဳက်ဖူးမွပဲ ဘယ္လိုျပန္တည္ေဆာက္ရတာလဲ သိမယ္...
က်ေနာ့္ ကမ္းေျခေလးမွာ အုန္းပင္ေလး တပင္ေတာင္ မရွိဘူး...
ပင္လယ္ထဲ ပ်က္က်သြားရတဲ့ အဲ့သည္ေလယာဥ္ေလးတစင္းဟာ က်ေနာ့္ခ်စ္ျခင္းေမတၱာပါ... ေမေမ...
ေန႕ေတြကို ဘယ္လို ေရတြက္တြက္ သံုးရာေျခာက္ဆယ့္ငါးရက္ပဲ ရွိတာ ဘာေၾကာင့္လဲ...
ကမၻာၾကီးကို သံုည ဒီဂရီနဲ႕ လည္ေစလိုစိတ္ က်ေနာ့္မယ္ မရွိဘူး...
ေျမာက္ျပန္ေလေတြ ဓါးသြားလို ေအးစက္စူးရွေနတာ မုန္းတယ္...
ဘာျမဴဒါၾတိဂံထဲ ဘာေၾကာင့္ က်ေနာ္ ေပ်ာက္ဆံုး မသြားရတာလဲ...
အိမ္ေရွ႕ကလမ္းမွာ ကားေတြ အသြားအလာ မ်ားလြန္းေနတာ က်ေနာ္ မၾကိဳက္ဘူး... လမ္းကူးရခက္ခဲလို႕...
ရုပ္ရွင္ၾကည့္ရင္ စစ္ကားေတြပဲ ၾကည့္မိတာ ခုတေလာ က်ေနာ္ ပစ္ခ်င္ ခတ္ခ်င္စိတ္ ျဖစ္ေနလို႕ပါ...
မေသႏိုင္ေသးသမွ် ေအာက္ဆီဂ်င္ေတြ ရွဴေနရတာ ဘ၀ရဲ႕ အၾကီးမားဆံုး ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ပါ...
တျခားလူတေယာက္ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံသားျဖစ္ဖို႕ အင္တာပရက္တာ လုပ္ေပးရတဲ့ က်ေနာ့္ကို ဘယ္သူက အင္တာပရက္တာလုပ္ေပးမွာလဲ... 
ေမတၱာထားၾကဖို႕ တရားေဟာေနတဲ့ သင္းအုပ္ဆရာကို က်ေနာ္ ေမတၱာ မထားႏိုင္ေတာ့ဘူး...
အသက္ၾကီးလာေတာ့ အတၱပိုၾကီးလာတာ အမွန္ပဲ... ဘယ္သူ႕မွ ေစာက္ဂရုမစိုက္ခ်င္ေတာ့ဘူး...
ဆံပင္ေတြ ရွည္လာသလိုသာ အသက္ေတြ ရွည္လာရင္ က်ေနာ္တို႕ ဒုကၡေတြက ပိုၾကီးမယ္... 
လက္သည္းေတြ ညွပ္ရတာကို မၾကိဳက္ဘူး.... မုတ္ဆိတ္ေတြ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေတြ ရိတ္ရတာလည္း စိတ္ညစ္တယ္...
စာတိုက္ပံုးထဲ ေရာက္လာတဲ့ အေၾကြးေတာင္းစာေတြကို အမိႈက္ပံုးထဲပဲ ပစ္ထည့္မိတယ္...
တေန႕တေန႕ ရီးစားကို လြမ္းဆြတ္ေနရတာလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသေနရျခင္း တမ်ိဳးပဲ...
အေရွ႕ကေန  ေန-ထြက္ျပီး အေနာက္ကို ၀င္၀င္သြားသလိုမ်ိဳး မနွင္းဆီ က်ေနာ့္ဆီ ေရာက္လာရင္ ေကာင္းမယ္...
မနက္ဖန္ဆိုတာကို က်ေနာ္ မစဥ္းစားေတာ့တာ မေန႕ကတည္းကပါပဲ...
အိမ္နားက ေတြ႕ေတြ႕ေနရတဲ့ ရွဥ့္ကေလးတေကာင္ က်ေနာ္ ျဖစ္ခ်င္တယ္... ဘာမွ မဟုတ္ဘူး... သူ႕လိုမ်ိဳး အျမီးကေလး ေထာင္ထားခ်င္လို႕...
အခ်ိန္တန္ရင္ က်ေနာ္ အလုပ္ျပန္လုပ္ရဦးမွာပါပဲ...  ေငြစကၠဴေတြက က်ေနာ့္ကို လိုတာယ္ေလ...
တခါတခါ က်ေနာ္ မေပါက္ကြဲသြားတာကလည္း ပူေဖါင္းတလံုးမဟုတ္လို႕ပါ...
စာအုပ္တအုပ္ကို ဟိုလွန္ သည္လွန္ လုပ္ျပီး ပိတ္လိုက္သလိုမ်ိဳး ဘ၀ကို ပိတ္ခ်လိုက္ခ်င္တယ္...
ျမက္ခင္းထဲ ေလွ်ာက္မိရင္ေတာ့ ျမက္သီးေတြ ျငိပါလာတာ ဘာထူးဆန္းမလဲ....
စိတ္တူကိုယ္တူကဗ်ာဆရာေတြ ကဗ်ာဆရာမေတြနဲ႕.... ၀ိုင္တခြက္ေလာက္ အတူတူေသာက္ခ်င္တယ္...
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၾကက္ဥေၾကာ္ျဖစ္သြားမွာ ေၾကာက္တယ္... ငါးေသတၱာျဖစ္သြားမွာ ေၾကာက္တယ္...
အရိုက္ခြဲမခံခ်င္ဘူး.. အက်ဥ္းခ်မခံခ်င္ဘူး... က်ေနာ္က လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနခ်င္တဲ့ေကာင္...
စတူးပစ္ေတြနဲ႕ အတူတူ အသက္ မရွင္ခ်င္ဘူး... ဘူးရွစ္-ေတြနဲ႕ကေတာ့ ေ၀းစြပဲ... 
အဂၤါျဂိဳဟ္ေပၚ သြားေနမယ္... ေအလီယင္မ တေကာင္ေလာက္နဲ႕ ရီးစားျဖစ္မယ္...
တရုပ္စာနဲ႕ အီဂ်စ္ပ္ရွန္း အရုပ္စာေတြကို ဖတ္တတ္ေအာင္သင္မယ္... 
ႏ်ဴကလိယ ဗံုးလုပ္နည္း သင္မယ္... က်ေနာ္ မေက်နပ္တဲ့ေနရာေတြမွာခြဲမယ္... ေနျပည္ေတာ္က ထိပ္ဆံုးကပါမယ္...
မီးေတာင္ တလံုးေပါက္ျပီဆိုရင္... အဲ့ဒါ က်ေနာ္ပဲ ေမေမ...

(atn)

Mar 12, 2014

နလပိန္းတံုးမ်ား၏ ဂီတ...



မန္က်ည္းရြက္ေလာက္ခ်ဥ္ရမယ့္ လမ္းပဲ...
တမာပြင့္ေတြ ပြင့္ေနေတာ့လည္း
လက္ပံပြင့္လိုေကာက္လိုက္ရံု...
က်ဳပ္ေျပာတာကိုနားမလည္ရင္ 
က်ဳပ္စစ္ဖိနပ္ထဲ ခင္ဗ်ားကိို အျမီးႏွစ္ သတ္ပစ္မယ္...
ေသနတ္တလက္ဆိုတာ
ေျမြတေကာင္လို လွ်ာတစ္လစ္ထုတ္ေနတတ္တာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး...
ခင္ဗ်ားတို႕ဟာ...
အေတာ့ကို ေျပာရဆိုရခက္ပါတယ္ဗ်ာ...

atn

Sep 10, 2013

တေစၦတေကာင္ကို ေတြ႕ရွိျခင္း



ဘယ္အခ်ိန္အခါပဲျဖစ္ျဖစ္...
အ၀တ္အစားအသစ္ေတြေအာက္မွာ...
ငါတို႕ဟာ ၀တ္လစ္စလစ္...

atn

Sep 7, 2013

ေလးေထာင့္ထဲမွာ ငါ ပိတ္မိေနေပါ့...



တကယ္ေတာ့... ငါဟာ...  ၾကယ္ေတြကို မာလိန္မွဴး-ခဲ့တဲ့ ေကာင္ပါ...
လမ္းေပ်ာက္ခဲ့ၾကသူခ်င္း ဆရာတင္ခံရေတာ့... တမိုးလံုး ေဖ်ာက္ဆိတ္နဲ႕... အိပ္ယာ၀င္ခဲ့...
ခုေတာ့... ေကာင္းကင္မွာ... ေန.. လ... ေတြ... ကြယ္ေစ... သီခ်င္းတပုဒ္ကို... ဆိုရင္း...
တိတ္တိတ္ကေလး... ေနေနတယ္... ...

ေန-ဟာ... ေနတလံုးလို... ေ၀ေနယ်ေတြအားလံုးကို... ျပံဳးျပေနသလိုလိုနဲ႕...
အဲ့သည့္ ဘုရားေစာင္းတန္း အိုအိုၾကီးေတြကို စိတ္လိုလက္ရ စြန္႕ပစ္ခဲ့တယ္...
တနဂၤေႏြေန႕က ခူးဆြတ္ခဲ့တဲ့... အျဖဴေရာင္ ေငြပန္းတခ်ိဳ႕ကို...
အဂၤါေထာင့္ကပန္းအိုးထဲ... လူၾကံဳပါးျပီး ထိုးထည့္ခဲ့တယ္...

ငါ့ နကၡတ္ေတြ အေၾကာင္း... ဘာမွ မစဥ္းစားဘူး...
သုနကၡေတြ နံၾကားထဲကိုသာ... ဓါးတေခ်ာင္းစီ ထိုးထည့္ခဲ့တယ္...
ေသာ့ေပါက္ထဲ ေသာ့တေခ်ာင္းစီ လွည့္ဖြင့္သလို... အပါယ္တံခါးပြင့္ျပီလား...
အလင္းတန္းေတြကို ျမဴမႈန္ေတြၾကားထဲ ျမင္ျပီလား... အိဒိေယာ့တို႕... 

တကယ္ေတာ့ ... တီးခတ္သြားတဲ့ ဗံုသံဟာ ဘာမွ် မဟုတ္ဘူး...
ကိုယ့္အသံကို ကိုယ္ျပန္ၾကားရတဲ့ ပဲ့တင္သံ... 
သင္ဟာ... အခ်ိန္မေရြး... ကၽြန္ုပ္ကို ျပန္အမ္းလို႕ရတယ္... 

ေနာက္တေန႕မနက္မွာေတာ့...
ေနာက္တေန႕မနက္ကို ငါေတြ႕ရမယ္လို႕ ယံုၾကည္ေနေသးတယ္...

(atn)

ကမၻာစစ္


တခ်ိဳ႕က ရြက္လႊင့္တယ္...
က်ေနာ္က စြန္လႊတ္တယ္...
ပင္လယ္ေတြက သူတို႕ နဂိုရ္အတိုင္း...
ကြင္းျပင္က်ယ္ေတြက အဆံုးအစမဲ့...
က်ေနာ့္ စာမ်က္ႏွာေတြမွာ
ယုန္ကေလးေတြကို တံဆိပ္ကပ္ခဲ့မိတာသာ
က်ေနာ့္ အားနည္းခ်က္...

(atn)

Sep 6, 2013

စြန္လႊတ္သူ



စမ္းေခ်ာင္းေလး တစင္းကို ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့တယ္…
ငါ့ ဆံပင္ေတြြ ရွည္လာတာပဲ အဖတ္တင္တယ္…
ပင္လယ္ကမ္းေျခက အုန္းပင္ေလး တပင္ကို မနာလိုျဖစ္ခဲ့တယ္
ငါ့ (လ)ကေလးကို ပုခံုးထက္မွာ ငါလည္း တင္ထားခ်င္တာေပါ့…
ေဟာ့သည့္ ၾကယ္ငါးကေလးကို ပင္လယ္ထဲ ျပန္လႊတ္လိုက္တယ္…
ငါ့ စူဠလိပ္ကေလးကိုလည္း ေရထဲ လႊတ္ေပးပါ… ေမ…
မနက္မိုးလင္းေတာ့ ငါ့ မုတ္ဆိတ္ေတြကို ငါ ရိတ္ရင္း
ျမက္ခင္းစိမ္းနဲ႕ တဲငယ္ေလး-သီခ်င္းကို ဆိုေနမိ…
မသက္ဆိုင္မႈေတြနဲ႕ပဲ… တံတားေတြ လမ္းေတြ ထိုးခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံမွာ…
ငါက အသက္အာမခံ ေရာင္းေနမိသူျဖစ္ႏိုင္တယ္…
စြန္ကေလးတေကာင္ကို လႊတ္ခဲ့မိျပီ...
ၾကိဳးျဖတ္သူက … ငါျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား… ကေလးေလးရဲ႕…
မင့္စြန္ကေလး… ေလမွာ ၀ဲေနတုန္း...
ေျဖပါ့…

(atn)

Sep 5, 2013

ဖက္ဖူးေရာင္ ေမာ္ဒန္ အလြမ္း



စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲမယ္ သစ္ရြက္ေျခာက္ တခ်ိဳ႕ ၀ဲလည္ေမ်ာပါသြားၾက…
အေရာင္ေျပာင္းေနတဲ့့ ေတာအုပ္အထက္မွာ ပ်ံလႊားငွက္ေတြ ေလလြင့္ေန…
လြင္ျပင္ေလးတခုထဲမွာေတာ့ သိုးမည္းေတြ စားက်က္ရွာေဖြေနၾကပံု…
ေနပြင့္ခြင့္မရတဲ့ ေကာင္းကင္ယံမွာ သက္တံေတြလည္း မျမင္ရ…
ေတာင္ကုန္းကေလးေပၚကိုတက္လာတဲ့ ေလျပည္ကလည္း မ်က္ေစ့ေတြလည္လို႕…
ဟိုးေတာင္တန္းေတြဆီက ဂူၾကီးတခုမွာေတာ့…
ကမၻာဦးလူေတြ (မီး)ကို စတင္ေတြ႕ရွိခဲ့ၾကျပီ…
က်ဳပ္လား…
က်ဳပ္လည္း (မီး)ကို ေတြ႕ရွိခဲ့တာေပါ့…

(atn)

Aug 31, 2013

Blog day post

August 31, 2013 6:44 am

တခါတခါေတာ့… အတိတ္ဆိုတာ ျပန္ေတြးရင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္… သည္လိုဆိုလိုက္လို႕… အတိတ္တိုင္းဟာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္လို႕ မဆိုလိုပါ…  ေၾကကြဲစရာ… စိတ္ဆင္းရဲစရာ အတိတ္ေတြလည္း ရွိၾကမွာပါ… က်ေနာ္ ေယဘုယ်ေျပာေနတာကေတာ့ လူတိုင္း သတိတရ ျဖစ္ေနမယ့္ အတိတ္-ဆိုတာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ကာလေတြပဲ ျဖစ္မယ္လို႕ ယံုၾကည္လို႕ပါ… က်ေနာ္ မွားရင္လည္း မွားႏိုင္ပါတယ္… သို႕ေသာ္လည္း… က်ေနာ္နဲ႕ သေဘာမွ်မယ့္လူ… က်ေနာ့္ အဆိုကို အားပါးတရ ေထာက္ခံအားေပးမယ့္သူေတြလည္း တခ်ိဳ႕တေလေတာ့ ရွိေနလိမ့္ဦးမယ္လို႕ က်ေနာ္ ယံုၾကည္ေနပါေသးတယ္… ေပ်ာ္ရႊင္စရာ အတိတ္ကာလေတြကိုပဲ… လူေတြ တမ္းတမွာပါ… ေၾကကြဲစရာ… စိတ္ညစ္ျငဴးစရာ အတိတ္ကာလေတြကို တမ္းတ လြမ္းဆြတ္မယ့္လူ ဘယ္လိုလူတေယာက္ ရွိဦးမလဲ… အဲ့ဒါဟာ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနပဲ
က်ေနာ္ ဘေလာ့စေရးေတာ့… ၂၀၀၇ ဒီဇင္ဘာ… … သည္အေၾကာင္းကို ပို႕စ္တခုအေနနဲ႕လည္း ေရးဖူးတယ္ ထင္တယ္… က်ေနာ္ သိပ္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး… အသက္ေတြက ၾကီးလာျပီဆိုေတာ့ အယ္လ္ဇိုင္းမားေတြလည္း က်ေနာ္ ရေနျပီလား မသိေတာ့…
မွတ္မိေနေသးတာကေတာ့ ၂၀၀၈ ကေန ၂၀၁၁ အထိ သံုးႏွစ္ ဆက္တိုက္ ဘေလာ့ကို ထဲထဲ၀င္ အားသြန္ခြန္စိုက္ က်ေနာ္ ေရးလိုက္ခဲ့ဖူးတာေတာ့ သတိရတယ္…
အဲ့သည္ကာလေတြ ထဲမယ္… ဘေလာ့ေရးရင္း… ဘေလာ္ဂါမ်ိဳးစံုနဲ႕ ခင္မင္ရင္းႏွီးမိသေပါ့ေလ… ခု… က်ေနာ့္ကို အဲ့သည္ ဘေလာ္ဂင္းအေၾကာင္းေရးဖို႕တဂ္တဲ့ ၾဆာ-ရန္ေအာင္-တို႕လို ဘေလာ့-စေလစဗ်စ္သီးေတြဟာ အဲ့သည္အခ်ိန္တုန္းက မင္းသားၾကီးေတြေပါ့…
ၾဆာရန္ေအာင္ကို ေတြ႕ခ်င္ၾကတဲ့ ဘေလာ္ဂါေပါင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္… (အင္း… အဲ့သလို ေရးရင္းနဲ႕ ကြမ္ယင္မယ္ေတာ္ၾကီး ခင္ဦးေမကို သြားျပီး သတိရတယ္…) ၾဆာရန္ေအာင္ရဲ႕ဒါ့ပံုကို ေတြ႕ခ်င္တဲ့ ျဖဴျဖဴလြလြ မည္းမည္းပုရြ… ဘေလာဂါေတြဆိုတာ… ဒါ့ပံုတင္ပါ… ဒါ့ပံုတင္ပါနဲ႕ေပါ့… (အဲ့သည္အခ်ိန္တုန္းကေျပာပါတယ္…) ကိုယ္ေတြရဲ႕ ၾဆာ-ရန္ေအာင္ကလည္း ေသြးၾကီးပါ့… သူ႕ပံုကို ဘယ္တင္ လိမ့္မလဲ…
ထို႕အတူ… ကြမ္ယင္မယ္ေတာ္ၾကီး… မမကြမ္းကလည္း… က်ား-က်ား-မ-မ-တို႕ အသည္းစြဲ… သူ႕ဘာသာေရးခ်င္ရာေရး… ကြန္မန္႕ေပါင္း ေသာင္းႏွစ္ေထာင္…ရတယ္… အဲ့သလို… အဲ့သလို…
က်ေနာ္လား…
က်ေနာ္က ဘာေကာင္မွ မဟုတ္ဘူး… ကဗ်ာေလး တပုဒ္စ- ႏွစ္ပုဒ္စေရးျပီး… အြန္လိုင္းတက္လာခဲ့တဲ့ေကာင္… ဘယ္လို ဘယ္အေၾကာင္းရယ္ေၾကာင့္မသိ… က်ေနာ္နဲ႕ ေလေပးေျဖာင့္မိတဲ့ထဲမယ္… အဲ့သည္အခ်ိန္တုန္းက ဘေလာ့ စေလစပ်စ္သီးေတြ ပါခဲ့တာေပါ့…

ပန္ဒိုရာ၊ ေကသြယ္၊ ခင္ဦးေမ၊ ၀ီရွီမီ၊ ကိုေမာင္ရင္၊ ကိုေပါ (က်ေနာ္နဲ႕ ရန္ျဖစ္တယ္)၊ သက္ေ၀၊ ခင္မင္းေဇာ္၊ ရန္ေအာင္၊ ေမာင္မ်ိဳး၊ ေအာင္ခင္ျမင့္ (ပ်ဴႏိုင္ငံ)၊ ေမာင္ဖုန္းျမင့္၊ မွဴးဒါရီ၊ လင္းထက္၊ မ်ိဳး၀င္းေဇာ္၊ ကမာပုလဲ၊ အိျႏၵာ၊ မေနာ္ဟရီ၊ လင္းဒီပ၊ အေတြးတိမ္တိုက္… စသည္ျဖင့္ေပါ့… စာရင္းလုပ္ရရင္ လူေတြ ရာခ်ီမယ္… (နံမည္တခ်ိဳ႕တေလ က်န္ခဲ့ရင္ က်ေနာ့္ကို အျပစ္တင္ၾကပါ)
ဘေလာ့ေရးခ်ိန္တုန္းက အဲ့သည္ ေရးေဖာ္ေရးဖက္ေတြကို သတိရပါတယ္…
ခုေတာ့ က်ေနာ္လည္း ဘေလာ့ေရးတာကို ရပ္ထားလိုက္ေတာ့… တခ်ိဳ႕တေလကို မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာ ျပန္ေတြ႕တယ္… တခ်ိဳ႕ကိုလည္း ဘယ္ေနရာမွာမွကို ျပန္မေတြ႕ေတာ့ဘူး… (ဥပမာ- ကိုေမာင္ရင္)
သို႕ေသာ္လည္း…ဒါကိုကလည္း… က်ေနာ္တို႕ေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြနဲ႕ တိုက္ရိုက္ ပတ္သက္ေနတယ္လို႕… က်ေနာ္ ယူဆတယ္…. (ကိုေမာင္ရင္) ဟာ ဦးနာေအာက္-ပို႕စ္ေတြေရးျပီး ေပ်ာက္သြားေပမယ့္… တေနရာရာမွာေတာ့ သူ ျပန္ေပၚလာႏိုင္ေသးတယ္လို႕ က်ေနာ္ ယံုၾကည္ေနေသးတယ္…
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ… ဘေလာ့ေတြ သိပ္ ေခတ္မစားေတာ့ေပမယ့္… ဘေလာ္ဂါေတြဟာ မ်က္ႏွာစာအုပ္မွာ ေနရာယူျပီးၾကပါျပီ… ဘေလာ့ေတြအစား… ဘေလာ္ဂါေတြရဲ႕နုတ္စ္ေတြကိုပဲ ဖတ္ၾကပါစို႕လား…

(atn)

Aug 18, 2013

သည္ မနက္ခင္းကို တီးခတ္ရတာ… အရသာ မရွိဘူး…


သည္ မနက္ခင္းကို တီးခတ္ရတာ… အရသာ မရွိဘူး…
ဖတ္စရာ ရွိတာေတြ ဖတ္ျပီးရင္ ကဗ်ာ တပုဒ္ ေရးမယ္…
ညေကာင္းကင္ထဲ တိမ္ေတြ လႈပ္ေနတယ္… 
လ-ငပုပ္ဖမ္းထားတဲ့ ကမၻာၾကီးကိုပဲ နဖားၾကိဳးထိုးလို႕… ဖုတ္သြင္းရထား လွည္းလမ္း လြဲခဲ့ပံု…

သည္ မနက္ခင္းကို တီးခတ္ရတာ… အရသာ မရွိဘူး… 
ကံၾကမၼာနဲ႕ ေရာေၾကာ္ထားတဲ့ ေခါက္ဆြဲ… ပုရြက္ဆိတ္အံုထဲ ပစ္ေကၽြးလိုက္တယ္…
ပင္လယ္ထဲ လက္ပစ္ကူးေနသမွ် အားလံုးဟာ ျမစ္ေတြခ်ည့္သက္သက္…
ေတာင္တန္းေတြနဲ႕ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ထားတဲ့ ေကာင္းကင္လည္း အသည္းေတြ ကြဲလို႕…

သည္ မနက္ခင္းကို တီးခတ္ရတာ… အရသာ မရွိဘူး… 
အက်ၤ ီအသစ္ဆို ၾကယ္သီးတပ္မ၀တ္ခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႕… အိပ္ေရးပ်က္ထားတဲ့ အခူးစတစ္ ဂစ္တာတလံုး…
ရင္ဆို႕ဖြယ္ရာ အေရးအသားေတြ ကိုယ္ရံု ခ်ဳပ္လုပ္ ၀တ္ဆင္ထားတဲ့ စာမ်က္ႏွာ တခု… 
အုိင္-ဖုန္းေတြ မလို… အိုင္-ေပါ့ေတြ မလို… အိုင္ပက္စရာ အိုင္တအိုင္ပဲ လိုတဲ့… အိုင္-ကိုယ္တိုင္…

သည္ မနက္ခင္းကို တီးခတ္ရတာ… အရသာ မရွိဘူး… 
အိမ္ေရွ႕လမ္းေပၚေျပးေနတဲ့ ကားေတြကို မနာလိုဘူး… ငါ့ စက္ဘီးကေလး ျပန္ေပးပါ…
ဘီးနံပတ္-အိုေက သံုည တစ္ႏွစ္ႏွစ္-အယ္လ္… လြမ္းတယ္-ဆိုတဲ့ တံဆိပ္ကို ရင္ဘတ္မွာ ခ်ိတ္လို႕...
ႏွလံုးသားအိုၾကီး ျငည္းျငဴေနပံုရဲ႕ အသံဟာ... မယ္လန္ခိုလီ ျဖစ္ေနတယ္… 

သည္ မနက္ခင္းကို တီးခတ္ရတာ… အရသာ မရွိဘူး…
ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ… ဦးတည္ရာမဲ့ ပ်ံသန္းခဲ့တဲ့ တိမ္တအုပ္ဟာ… မိုးခ်ဳပ္သြားမွာ မေၾကာက္ဘူး…  
တေယာ တလက္ကို… ေသာၾကာေန႕ ညေနခင္းလို ထိုးပစ္ခဲ့တဲ့ လ-တစင္းဟာ…
ေနမင္းဆီ ျပန္လာေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး… ေသခ်ာတယ္…

သည္ မနက္ခင္းကို တီးခတ္ရတာ… အရသာ မရွိဘူး…
အနက္ေရာင္ ခန္းဆီးေတြၾကားထဲမွာ သာလိကာ ႏွစ္ေကာင္ကို ခ်ိတ္ ပစ္လိုက္တယ္…
ပန္းမပြင့္တဲ့ ဥယ်ာဥ္မွာ… ငါ့ ကလပ္စစ္ခယ္-ဂစ္တာၾကိဳး ေျခာက္ေခ်ာင္းကို တပ္ထားမယ္…
ေကာင္းကင္ဘံု အ၀မွာ… ငရဲပန္းတခ်ိဳ႕ ပြင့္သည့္တိုင္… အဘယ္သူမွ် မတို႕ရ မထိရ…

သည္ မနက္ခင္းကို တီးခတ္ရတာ… အရသာ မရွိဘူး…
ေသာ့ခတ္ထားတဲ့ တံခါးေတြကို မဖြင့္ဘူး… တံခါးပိတ္ထားတဲ့ ေသာ့ေတြကိုပဲ သိမ္းထားမယ္…
ေသဒဏ္က်ထားတဲ့ သစ္ရြက္ေျခာက္လို ဘ၀-ဆိုေတာ့လည္း… ကမ္းမျမင္ လမ္းမျမင္ေတြပဲ မ်ားတယ္…
အစပ္အဟပ္မတည့္ ေန႕ရက္ေတြထဲ… ဆံပင္ေတြ မြဲေျခာက္က်ဲပါးလာၾကတဲ့လမ္းမမ်ား ေကာက္ေကြးလို႕…

သည္ မနက္ခင္းကို တီးခတ္ရတာ… အရသာ မရွိဘူး…
ဒက္သ္မက္တယ္-ေတြ နားေထာင္ျပီး… မေသတဲ့ ေသမင္းကို…  မေသမခ်င္း သတ္ပစ္လိုက္တယ္…
ဟိုးအေ၀းက ခ်ိတ္ထားတဲ့ ေခါင္းတလားမွာ… သံမႈို ရွစ္ေခ်ာင္း ရိုက္ထားတာ အဓိပၸါယ္ မရွိဘူး…
ရွစ္…. သည္လဟာ တႏွစ္ရဲ႕  ရွစ္လေျမာက္-လပဲ… ၾသဂတ္စ္-လ… ရွစ္-----

သည္ မနက္ခင္းကို တီးခတ္ရတာ… အရသာ မရွိဘူး…
ရွစ္… ရွစ္… ရွစ္… ရွစ္…

(atn)

Jun 18, 2013

အတိတ္ေမ့ေရာဂါ

စိတ္သေဘာ မက်လာတိုင္း ေတြ႕ျမင္ကရာ အရြဲ႕တိုက္ေနတဲ့ ေတာင္ကုန္း တခ်ိဳ႕က ျပံဳးလို႕ ရယ္...
အျမဲစိမ္းေတာအုပ္တခုထဲ ေရအခါခါ ခ်ိဳးခဲ့ဖူးတဲ့ ျမစ္ကလည္း တခစ္ခစ္ သေဘာက်...
သင္းကြဲတိမ္တိုက္ လွလွေတြနဲ႕ အေဖာ္ရခဲ့ အထီးက်န္ပင္လယ္ေတြက သူတို႕ကို ထိေတြ႕ ကိုင္တြယ္ခြင့္ မရ...
ေခါင္းမာလြန္းတဲ့ေတာင္တန္းေတြလို သန္႕စင္ရွားပါး ေမတၱာတရားကလည္း တြန္႕ေခါက္ ေရြ႕လ်ား...
ျပန္မလာေတာ့ပါဘူး ကတိေပးထားတဲ့ မနက္ဖန္ဟာ ပုန္းကြယ္ ကိုယ္ေယာင္ ေဖ်ာက္...
ခါးက်ိဳးေန ပစၥဳပၸန္ တေယာက္ကေတာ့ မေန႕တေန႕ကို ဆဲလို႕ ဆိုလို႕ ေအာ္ဟစ္သြား...
နဂါးေခါင္းမပါတဲ့ ျပကၡဒိန္တခ်ပ္သာ ေျမြေဟာက္တေကာင္လို ပါးျပင္း ေထာင္...
သေဘၤာေမွာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ သစ္ပင္ၾကီးတပင္ကလည္း ဖဲၾကိဳးအ၀ါေတြ ကိုယ္မွာ အထပ္ထပ္ ရစ္ပတ္ရင္း...
ေန႕ခင္းေၾကာင္ေတာင္ၾကီး ေမွာင္တဲ့ မနက္က မမၼီ မမေတြလို က်ပ္စည္း...
အသက္ရွဴမ၀ပါဘူးဆိုမွ ေက်ာက္မီးေသြးမိုင္း ျပိဳက်ခဲ့တဲ့ေတာင္အလံုးတိုင္း ငိုလို႕ ရိႈက္...
ကမ္း မကပ္လိုက္ဖူးတဲ့ သမုဒၵရာတစင္းလို လမင္းကလည္း ကမၻာေျမကို တမ္းတေနရရွာ...

ငါ့မွာသာ ...

atn

Jun 16, 2013

တံခါးေခါက္သံ...













အိမ္လြမ္းေနတဲ့ ေတာင္တန္းၾကီး... 
တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေက်ာ္လႊားတက္လိုက္ေတာ့
တိမ္လႊမ္းေနတဲ့ ေတာင္တန္းေလးမ်ား 
မ်က္ေစ့ တဆံုးတလ်ား တြန္႕ေခါက္ ေၾကကြဲ နာက်င္လို႕...

ေနာက္လွည့္ျပန္တာ မဟုတ္ဘူး... သံလိုက္အိမ္ေျမာင္ မွားေနတာ...
လမ္းလြဲသြားတာ မဟုတ္ဘူး... ေနမုန္တိုင္းေတြ တိုက္ေနတာ...
လက္ေလွ်ာ့ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး... ၀င္ရိုးစြန္းေတြ ေစာင္းေနတာ...
ရံႈးနိမ့္သြားတာ မဟုတ္ဘူး... ေျခကုန္လက္ပမ္း က်ေနတာ...
ဘူတာမဲ့တာ မဟုတ္ဘူး... ရထားသံလမ္း ေပ်ာက္ေနတာ...

ဆင္ေျခဆင္လက္ေတြ အစြမ္းကုန္ တူးဆြထားတဲ့ ျမစ္ဟာ
ပင္လယ္ေသထဲမွာပဲ လွလွပပ ဖူးပြင့္သြားေတာ့တယ္...

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္... 
အေမ့ အိမ္တံခါးေလးကို အသံမျမည္သြားေအာင္ ဖြင့္လိုတဲ့ လက္ေတြဟာ
ေနာက္က်ျခင္း နွင္းစက္ေတြနဲ႕အတူ တုန္ရီလို႕...
အေမ မရွိေတာ့ျပီျဖစ္တဲ့ အိမ္ကို
ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္မို႕က်ေနာ္တို႕ ျပန္ေရာက္သြားၾကပါလိမ့္...

က်ေနာ္တို႕ရဲ႕လက္ေခါက္ကေလးေတြ
ေမ့ေလ်ာ့ျခင္း ေလထုထဲမွာ ရပ္တန္႕ေအးခဲရင္း... ....
atn

Jan 15, 2013

အူသံရွည္ ေန႕စြဲမ်ား (၂)

















မေ၀းရဲဘူး-ဆိုတဲ့ လမ္းဟာ 
အေရွ႕ဖက္ကမ္းေျခကို လြင့္စင္ထြက္သြားတဲ့ 
အေနာက္ဖက္ကမ္းေျခရဲ႕ ေၾကကြဲ ညေန...
ၾကိဳးေပးခံထားရတဲ့ မနက္ဖန္ဟာ
အိပ္မက္ေလးတခုကို ဆာေလာင္လို႕...
တမ္းတျခင္းေတာင္ကုန္းေလးတခုေပၚမွာေတာ့
ေအးစက္မႈမ်ားက ေမးခြန္းတခုကို ေမးေလရဲ႕..
.ႏွင္းေတြ ဘာလို႕ က်ခဲ့ၾကရတာလဲ-တဲ့...
အဲသည့္ ေတာအုပ္ထဲမွာ
 ေနေရာင္ကို ေထာင္ဖမ္းရင္း
ကိုယ္တိုင္ သားေကာင္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ လတစင္းရွိရဲ႕..
.ေန႕ေတြနဲ႕ အေၾကြေစ့ေတြကို
မွားယြင္း ေရတြက္ေနတဲ့ ငွက္တေကာင္ကလည္း...
အဲသည့္ ေတာအုပ္ထဲမွာ
အေတာင္ေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္နဲ႕ မရပ္မနား...
ခ်စ္သူရွိရာ သြားခ်င္ေနေသးတယ္...
မိုးခ်ဳပ္ျပီ-ဆိုတဲ့လက္မွတ္ကို
အိပ္ကပ္မွားထည့္ထားတဲ့ မနက္ခင္းကေတာ့
ေျခကုန္လက္ပမ္းက်ေနပံုနဲ႕
ေခါင္းငိုက္စိုက္...
မိုက္မဲမႈတိုင္းရဲ႕တံဆိပ္ေတြဟာ 
အနက္ေရာင္ေတြနဲ႕ပဲ ပံုႏွိပ္ထားတာကလည္း ထူးဆန္းတယ္...
ကိုယ့္ကိုယ္ကို က်ေပ်ာက္ခဲ့တဲ့ ဂစ္တာတလံုးအတြက္
တေယာတလက္က ငိုေၾကြးေနစရာ
ဘာအေၾကာင္းမွကို မရွိ...
မနက္ခင္းေတြကို တက္နင္းသြားလည္း ရပါတယ္-ဆိုင္းဘုတ္ေထာင္ထားတဲ့ ညကို
မနက္ခင္းတခ်ိဳ႕က ေခါင္းရိုက္ခြဲဖို႕ လူစုတယ္...
သည္လိုပါပဲ...
က်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္တခုထဲမွာေတာ့
အဲ့သလို ရုတ္ရုတ္သည္းသည္းေတြပဲ ရွိတယ္...
အစကေန ျပန္ေကာက္ရမယ္ဆိုရင္
အဆံုးကေန ျပန္ေကာက္ရမယ္...
အာရံုေနာက္ေနတဲ့ ၀ံပုေလြတေကာင္ အူသလိုမ်ိဳး
ကဗ်ာတပုဒ္ အူတယ္...
ခြင့္လႊတ္ပါ...
အဲ့သည့္ ကဗ်ာကို ေအာင္သာငယ္ ေရးတာပါ...

atn

Aug 8, 2012

ရန္ကုန္





















အဲသည့္ျမိဳ႕ရဲ႕ တကုိယ္လံုးဟာ... ေမ့ေပ်ာက္မရႏိုင္ေသာ အမာရြတ္ေတြ အျပည့္အႏွက္... ရရွိခဲ့တဲံ့ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြကို... ဆုတံဆိပ္ေတြလို သူ႕ရင္မွာ နာနာက်ည္းက်ည္း သူ ခ်ိတ္ဆြဲခဲ့တယ္...အဲသည့္ျမိဳ႕မွာ... ရာဇ၀င္ေတြကို လက္တမ္းေရးသူကေရး... သမိုင္းကို ေသြးနဲ႕ေရးသူကေရး... သည္လိုနဲ႕ အဲသည္ျမိဳ႕ရဲ႕ ပုခံုးႏွစ္ဖက္ဟာ... ေလးလံ ညြတ္ကိုင္းလာခဲ့ေတာ့တယ္...အဲသည္ျမိဳ႕မွာ... လူတခ်ိဳ႕က သူ႕ေသြးေၾကာေတြကို အလြယ္တကူ ေဖာက္ေသာက္ ေနခ်ိန္မွာ... လူတခ်ိဳ႕က သူ႕ေသြးေၾကာမေတြထဲမွာ ေလးေလးပင္ပင္ နက္နက္ရႈိင္းရိႈင္း စီး၀င္လို႕...အဲသည့္ျမိဳ႕ရဲ႕ ကတၱရာလမ္းနက္နက္ေတြဟာ... ညဥ့္နက္နက္ေတြအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း သိမ္းထားတယ္... သို႕ေသာ္လည္း သူတို႕အေပၚစီးက်ခဲ့တဲ့ေသြးေတြ... ဘယ္လို ေရနဲ႕ေဆးခံလိုက္ရေၾကာင္းကို... ဘယ္သူ႕ထံကိုမွ အစီရင္ခံစာ မတင္ႏိုင္ခဲ့ဘူး...ျမိဳ႕ေတာ္ခန္းမေရွ႕က သုႆာန္တစအေၾကာင္း... ေပတရာေပၚက အာဇာနည္ေတြအေၾကာင္း... ေရေျမာင္းေဘးမွာ လဲက်ေနခဲ့တဲ့ ခြပ္ေဒါင္းအလံေလးတလက္အေပၚက ေသြးစက္နီနီေတြအေၾကာင္း... အဲသည့္ ကတၱရာလမ္းမေပၚမွာ ဆႏၵျပခဲ့တဲ့ အထက္တန္းေက်ာင္းသူေလးတေယာက္ ရင္ပြင့္ခဲ့ရတဲ့အေၾကာင္း...အဲသည္ျမိဳ႕ဟာ သူ႕ရင္ဘတ္ထဲက က်ေပ်ာက္သြားခဲ့တဲ့ ၾကယ္ပြင့္ေလးမ်ားကို မေရမတြက္ႏိုင္ေတာ့တဲ့အခါ... သူ႕လမ္းမေတြအေပၚမွာ မ်က္ရည္ေတြ ျပည့္လွ်ံေနတတ္တယ္... အဲသည္ျမိဳ႕ဟာ... တခါတခါလည္း... ခင္၀မ္းရဲ႕ အေ၀းေရာက္ညီငယ္... အေျခအေန ဘယ္လိုလဲ... အဆင္ေျပစျပဳျပီလား... စိတ္ပ်က္ေနျပီလား... သီခ်င္းကို တီးတိုး ဆိုညည္းေနတတ္တယ္... အဲသည္ျမိဳ႕ဟာ... အမွတ္ရစရာေန႕ရက္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ကို နစ္ျမဳပ္ေနခဲ့တာ... အဲသည့္ေန႕ရက္ေတြမွာ... အဲသည္ျမိဳ႕ဟာ... မိုးမခပင္ေတြကို သက္ေသတည္ရလြန္းလို႕... ေမာဟိုက္ေနခဲ့တယ္...အဲသည္ျမိဳ႕ဟာ... အမွတ္တရ နာက်င္ ေၾကကြဲမႈေတြကို သယ္ေဆာင္ထားဆဲပဲ... သူ႕အမွတ္တရေတြတိုင္းမွာ... သူရဲေကာင္းေတြရဲ႕ နံမည္ေတြကို တက္တူးထိုးထားတယ္... အဲသည္ျမိဳ႕ဟာ... သူ႕ျမိဳ႕သူျမိဳ႕သားေတြကို ခ်စ္တယ္... သူ႕ရင္ဘတ္ အိုေဟာင္းေဟာင္းၾကီးထဲမွာ... သူ႕ျမိဳ႕သူျမိဳ႕သားအားလံုးကို သိ္မ္းက်ံဳး ဖက္ေပြ႕ထားဆဲပါပဲ...အဲသည့္ျမိဳ႕ဟာ သူ႕ဘယ္ဖက္ရင္ဘတ္မွာ ၈-ေလးလံုးကို တက္တူးထိုးထားခဲ့တယ္...သားေပ်ာက္ အေမေတြကို... သည္ျမိဳ႕ၾကီး ႏွစ္သိမ့္ေနခဲ့ရတာ ၂၄ ႏွစ္ ရွိခဲ့ျပီ...တျမိဳ႕လံုးက က်သမွ် မ်က္ရည္ေတြကို သည္ျမိဳ႕ၾကီး ဆည္စည္းထားတာ ၂၄ ႏွစ္တာ ရွိခဲ့ျပီ...သည္ျမိဳ႕ၾကီးကို ဆည္မက်ိဳးပါေစနဲ႕ေတာ့... သည္ျမိဳ႕ၾကီးကို ဒဏ္ရာေတြ ထပ္မရပါေစနဲ႕ေတာ့...

atn

Aug 3, 2012

က်ေနာ္တို႕ ျမိဳ႕ကေလးဟာ... တျဖည္းျဖည္း က်ဥ္းက်ဥ္းလာတယ္... ေမေမ...

လမ္းေတြက ရွည္လ်ားသေလာက္... တဖက္တခ်က္က လူေနရပ္ကြက္ေတြကလည္း ထူထပ္တယ္...တကယ္ေျပာေနတာပါ... ေမေမ... ကားတစီးစီး ျဖတ္သြားေလတိုင္း... ရႊံ႕ဗြက္ေတြ စင္စင္ေနတဲ့ ဧရိယာအက်ယ္အ၀န္း-ကလည္း စကားေျပာေနေပါ့... က်ေနာ့္သားကေလး ေျပးလႊားကစားရမယ့္ နယ္နိမိတ္ကလည္း ဘာလင္တံတိုင္းလုိလို... ရပ္ကြက္ထိပ္က ေညာင္ညိဳပင္အိုအိုၾကီးမွာလည္း... အရင္ကလို... ျမင္းညိဳရွင္ အရုပ္ေတြ မေတြ႕ရေတာ့ဘူး...အဲသဟာက ဂ်န္နေရးရွင္း ဂက္-ေပပဲလား... လူအမ်ားက... ပိုက္ဆံအလိုက်... နံပါတ္တပ္ထားတဲ့ စာရြက္ေတြကိုပဲ ကိုးကြယ္ေနၾကေတာ့တာပဲေလ...ေခတ္ကို... အျပစ္မဆိုပါဘူး... အျပစ္တင္ခ်င္း တင္... က်ေနာ့္ကို က်ေနာ္ တင္မွာေပါ့...ေနရာက-အမွား... အခ်ိန္ကာလ-အမွား... ငါဟာ-မွားျပီးေရာက္လာတဲ့သူ...မဆိုခ်င္တဲ့ သီခ်င္းကိုပဲ ကာရာအိုေက-ဆိုမယ္...ျမဴမႈန္လို-ဘ၀ပဲ... ဆိုေတာ့... လြင့္... စင္... က်ဲ... ပါး... ေသး... မႊား... ပ... ေပ်ာက္... တယ္...အဲသည့္ေနာက္မေတာ့... မနက္ခင္း မပါလာတဲ့ ညေနခင္းေတြပဲ အေရာင္းအ၀ယ္လိုက္ေနေတာ့တယ္...ဆိုခ်င္တဲ့ သီခ်င္းကိုလည္း ကာရာအိုေကဆိုင္မွာ-ဆိုတယ္...ကီးခ်င္းက အတူတူဆိုရင္ေတာ့ အားလံုးက အိုေက-ေနသလိုလိုပါပဲ... ဒါေပသည့္ က်ေနာ့္ ဘယ္ဖက္ ရင္ဘတ္မွာေတာ့ တဆတ္ဆတ္နာေနတယ္...ေသခ်ာတာက... က်ေနာ့္ မနက္ခင္းေလး.... က်ည္သင့္ခဲ့ျပီပဲ ျဖစ္မယ္... ေမေမ...

(atn)

Jul 29, 2012

စစ္ပြဲ














ID-4 လို႕ ေခၚတဲ့ 4th of July မွာ ေဗ်ာက္အိုးေဖါက္သံ အက်ယ္ၾကီးေတြေၾကာင့္ ျပန္ႏိုးလာတဲ့ ညမွာ... ဟိုး လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၃ ႏွစ္ (၁၉၈၉ ခုႏွစ္) က...သည္လို အခ်ိန္မွာပဲ ျပန္ႏိုးလာတဲ့... ညတညကို... သတိရမိေသာအားျဖင့္... သည္ကဗ်ာကို ေရးျဖစ္ပါတယ္... (atn)

လက္နက္ၾကီး တလံုးရဲ႕... ၀ုန္းကနဲ... ေပါက္ကြဲသံ အဆုံးမွာ... သူ႕ အိပ္မက္ကေလး မ်ိဳးတုန္းသြားမွာစိုးတဲ့... အိပ္မက္ကေလးဟာ... လက္ပစ္ဗံုးေလး တလံုးကို ... ညာဖက္လက္နဲ႕... ကေယာင္ကတမ္း... ဆုပ္ကိုင္ရင္း... ညအေမွာင္ထဲမွာ... က်ေပ်ာက္သြားတဲ့... အိပ္စက္ျခင္းကို... က်န္တဲ့... ဘယ္ဖက္ လက္တစံုနဲ႕... ဟိုဟိုသည္သည္... ရမ္းသမ္း... ေလွ်ာက္စမ္းေနခဲ့မိတဲ့... ကတုပ္က်င္းရဲ႕... ၾကမ္းျပင္ေပၚက... ရြံ႕ဗြက္အလိမ္းလိမ္းဟာ... စစ္ဖိနပ္ေတြ... အဆက္ဆက္က... တက္တက္ျပီး... နင္းလြန္းလို႕... ပြန္းပဲ့ေနရရွာတဲ့... သူ႕ေက်ာကုန္းကို... သက္သာလို သက္သာရာရေၾကာင္း... ေကာ့ခြက္ကာေနေနမိရင္း... ကတုပ္က်င္း... ေခါင္မိုးေပၚက... က်က်လာတဲ့... ေျမမႈန္႕နဲ႕ သဲမႈန္႕ေတြကို... မိုးေရနဲ႕ ေရာလို႕... (အႏၶေတြရဲ႕... လက္နက္ၾကီး တခါ က်တိုင္း... မင့္တို႕ရဲ႕ တန္ဖိုးမဲ႕အရာေတြ... ငါ့ကိုယ္အေပၚ... သြန္သြန္ခ်လို႕... အဆံုးမဲ့... ရိုင္းျပလွခ်ည္လား-လို႕... ) က်ေရာက္ေပါက္ကြဲသမွ်... ဗံုးေတြထက္... က်ယ္ေလာင္တဲ့အသံနဲ႕... ေပါက္ကြဲျပီး... က်ိန္ဆဲမိေတာ့... အျပင္ေလထုထဲမွာ... ဥဒဟို... ေျပးလႊား ပ်ံသန္းေနၾကတဲ့... က်ည္ဆန္ ထိပ္ဖူးေပါင္းစံုဟာ... လန္႕ျဖန္႕သြားလိုက္ၾကတာ... ေခတၱခဏမွာ... အသံေတြေတာင္... တိတ္သြားျပီး... ရပ္တန္႕... နားေထာင္ေနမိၾကတဲ့အထိပဲ... အဲသည့္အခိုက္... တစံုတေယာက္... တက္နင္းလိုက္တဲ့... ေျမျမွဳပ္မိုင္း တလံုးက... အရာအားလံုးရဲ႕... တိတ္ဆိတ္္မႈကို... အဆံုးသပ္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့... ေသနတ္ေတြအားလံုးဟာ... သတိ ျပန္လည္လာၾကတဲ့အခါ... က်ည္ဆန္ေပါင္းစံုဟာလည္း... လားရာေပါင္းစံုနဲ႕... ဆက္လက္ ပ်ံသန္းေနလိုက္ၾကပံုဟာ... တခ်ိဳ႕လည္း ဆန္႕က်င္ဖက္ အရပ္ဆီ... တခ်ိဳ႕လည္း မ်က္ႏွာမူရာ အရပ္ဆီ... တခ်ိဳ႕လည္း က်ေရာက္ခ်င္ရာ အရပ္ဆီ... တခ်ိဳ႕လည္း ေလလြင့္... တခ်ိဳ႕လည္း ေျမသင့္... တခ်ိဳ႕လည္း ရင္ဖြင့္... တခ်ိဳ႕လည္း ေခါင္းဖြင့္... တခ်ိဳ႕လည္း အေလာင္းဆင့္... တခ်ိဳ႕လည္း အလဟႆ... တခ်ိဳ႕လည္း ေျချဖတ္ျပ... တခ်ိဳ႕လည္း လက္ျဖတ္ျပ... တခ်ိဳ႕လည္း မီးပြင့္... တခ်ိဳ႕လည္း သီးပြင့္... တခ်ိဳ႕လည္း မ်က္လံုးပြင့္... တခိ်ဳ႕လည္း ရင္ပြင့္... တခ်ိဳ႕လည္း ဦးေႏွာက္ပြင့္... အဆင့္ဆင့္... ပစ္လိုက္ခတ္လိုက္ၾကတဲ့... ေသနတ္ေပါင္း စံု... က်ည္ေပါင္း စံု... အရြယ္စံု... ဆိုက္စံု... ဂိုက္စံု... အေရာင္စံု... အမ်ိဳးအစား စံု... အရည္အေသြး စံု... အသံုး၀င္မႈ စံု... တန္ဖိုး စံု... (အို... ဘယ္လိုစံုစံု... ဂုဏ္အဂၤါကေတာ့... ေသနတ္မွန္ရင္... ေသတာ တခုထဲလို႕... ) မရဲတရဲ... ေျပာေနတဲ့ ညကို... ေသနတ္ေပါင္းစံုက... ၀ိုင္း၀န္းပစ္ခတ္လိုက္တဲ့... ညမွာ... အိပ္ယာက လန္႕ႏိုးလာတဲ့... ေကာင္ေလး တေယာက္ (တကယ္ေတာ့... သူပုန္ ေပါက္စေလးတေယာက္...)ဟာ... သူ႕ ေအေက-ေသနတ္ကို... ေကာက္ကိုင္လိုက္ျပီးတဲ့ေနာက္ေတာ့... အမ်ားနည္းတူ... မ်က္ႏွာမူရာ အရပ္ဆီ... သူ႕ေသနတ္ကို... ခ်ိန္ရြယ္ ပစ္ခတ္လိုက္တဲ့အခါ... သူ႕ေသနတ္ေျပာင္း၀က... ျဖာထြက္သြားေနတဲ့ မီးပြင့္ေတြၾကားမွာ... ျမင္ရတဲ့... သူ႕မ်က္ႏွာဟာ... လူေသ တေယာက္လိုပါပဲ...

atn