Oct 5, 2009

ဘယ္သူနဲ႕မွ မတူတယ္

ခုရက္ပိုင္း အိမ္ေျပာင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကားေမာင္းရင္း လာခဲ့တဲ့ လမ္းမွာ ဟိုဟို သည္သည္ စဥ္းစားမိရင္း ကိုယ့္ လက္ရွိဘ၀၊ ငယ္ဘ၀ ေတြကို သြားစဥ္းစားမိ ပါတယ္။ သည္လိုနဲ႕ လူေတြ အားလံုးဟာ တေယာက္နဲ႕ တေယာက္ ပင္ကိုယ္ သဘာ၀ေတြ မတူတတ္သလို ကိုယ္စီ ကိုယ္စီမွာလည္း ထူးျခားခ်က္ ကေလးေတြ ရွိတတ္တဲ့ အေၾကာင္းကို သြားစဥ္းစားမိပါတယ္။

က်ေနာ္ ကေလးဘ၀တုန္းက ဆိုရင္ တျခားကေလးေတြနဲ႕ မတူတဲ့ ထူးျခားခ်က္ ကေလးေတြ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္က ကိုယ့္အိမ္အနားနဲ႕ ကိုယ့္လမ္းထဲမွာပဲ ကစားေလ့ ရွိပါတယ္။ တျခားလမ္း တျခား ရပ္ကြက္ေတြမွာ သြားကစားေလ့ မရွိပါဘူး။ အိမ္လည္ ျပီးေတာ့လည္း မကစားတတ္ပါဘူး။ မ်ားေသာ အားျဖင့္ကေတာ့ အိမ္မွာ စာဖတ္ေနေလ့ ရွိတာက မ်ားပါတယ္။ အဖိုးအဖြားနဲ႕ အေဒၚေတြ ဦးေလးေတြ စုထားတဲ့ လူတရပ္ေက်ာ္ ျမင့္တဲ့ စာအုပ္ ဘီရိုၾကီး ၃ လံုးေရွ႕မွာ ဖ်ာခင္းျပီး ကိုယ္ စိတ္၀င္စားတဲ့ စာအုပ္ တအုပ္အုပ္ကို ယူဖတ္ေနတာက မ်ားပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္မို႕ပဲျဖစ္မယ္။ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္က သူငယ္ခ်င္း အေတာ္ နညး္ပါတယ္။ လက္ခ်ိဳးေရရင္ ဆယ္ေယာက္ မျပည့္ဘူး။ သူတို႕ကလည္း တျခားလမ္းေတြ ရပ္ကြက္ေတြက မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္တို႕ ေဘးအိမ္နဲ႕ လမ္းထဲက သူငယ္တန္း ကတည္းက တတန္းထဲ တက္လာခဲ့တဲ့ သူေတြပါ။ ေနာက္ ကစားတာထက္ စာဖတ္တာက ပိုမ်ားလို႕ ျဖစ္မယ္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကစားၾကတဲ့ ကစားပြဲေတြမွာ က်ေနာ္က အညံ့ဆံုးပါပဲ။ လူတိုင္း ကစားၾကတဲ့ ကစားနည္း ေတြကို က်ေနာ္က နားမလည္။ ကစားျပန္ရင္လည္း လူတိုင္း အလြယ္တကူ လုပ္ေန ကစားေနၾကတာကို က်ေနာ့္မွာ ခက္ခဲ ေနေတာ့တာပါပဲ။

ဥပမာ- ကေလးေတြ စုျပီး ေဂၚလီပစ္ၾကရင္ တျခား ေယာက်္ားေလးေတြ ပစ္သလို ေဂၚလီကို ဘယ္ဖက္ လက္ညွိဳးနဲ႕ လက္မၾကားမွာ ကိုင္ျပီး ညာဖက္ လက္ခလယ္နဲ႕ ပစ္ထုတ္တာမ်ိဳးကို မလုပ္တတ္ပါဘူး။ တျခား လူေတြ ပစ္ရင္ ေဂၚလီက တည့္တည့္ပဲ သြားပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို တျခား လူရဲ႕ ေဂၚလီကိုေတာင္ ပစ္ခြဲ ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ လက္တည့္ပါတယ္။ က်ေနာ္သာ ပစ္လိုက္လို႕က ေဂၚလီက တည့္တည့္ မသြားပဲ ကိုယ့္ရဲ႕ ညာဖက္ျခမ္း ဆီကို လြင့္ထြက္ သြားပါတယ္။ တည့္ေအာင္ ဘယ္လိုမွကို မပစ္တတ္ေတာ့ ေဂၚလီကို သည္အတိုင္းပဲ ညာဖက္ လက္နဲ႕ကိုင္ျပီး လႊဲပစ္ရတာပါ။ သည္လိုနဲ႕ ေဂၚလီပြဲေတြမွာ က်ေနာ္ အျမဲရံႈးေတာ့ ေဂၚလီေလာကၾကီးကို အျပီးအပိုင္ ေက်ာခိုင္းခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ မကစား ေတာ့ပါဘူး။ ဘာလို႕ဆို ကစားရင္လည္း ကိုယ္က ႏိုင္ခ်င္ေသးတာကိုး။ ကိုယ္ခ်ည့္ အျမဲတမ္း ရံႈးေနေတာ့လည္း ဘယ္မွာ ကစားခ်င္ေတာ့မလဲေလ။

ေနာက္တခါ ဂ်င္ေပါက္ၾကေတာ့လည္း အဲလိုပါပဲ။ ဂ်င္ရဲ႕ သံကို အေပၚေထာင္ကိုင္ျပီး တျခားဂ်င္ေပၚကို အားနဲ႕ ေပါက္ခ် ရတဲ့ ေယာက်္ားဒိုးလို႕ ေခၚတဲ့ ဂ်င္ေပါက္နည္းကို က်ေနာ္က မေပါက္တတ္ဘူး။ ဂ်င္ရဲ႕သံကို ေအာက္စိုက္၊ ဂ်င္ကို အေရွ႕ကို လႊဲပစ္ျပီး ေပါက္ရတဲ့ မိန္းမဒိုးလို႕ ေခၚတဲ့ ေပါက္နည္းကိုပဲ ေပါက္တတ္ပါတယ္။ တျခား ေယာက်္ားေလးေတြက ဂ်င္ဘယ္ႏွစ္လံုး ခြဲျပီးျပီလို႕ ဂုဏ္ယူ ၀င့္ၾ့ကြားစြာနဲ႕ တေယာက္နဲ႕ တေယာက္ ျပိဳင္ေနခ်ိန္မွာ က်ေနာ္က ဂ်င္တလံုးမွကို မခြဲခဲ့ဖူးေသးပါ။ ဘာလို႕ဆို မိန္းမဒိုးနဲ႕ ေပါက္မွေတာ့ တျခားဂ်င္ကို ေပါက္မိရင္ေတာ့ ေရြ႕ရံုပဲ ေရြ႕သြားမွာေလ။ ဘယ္လိုမွ ကြဲသြားမွာမွ မဟုတ္တာ။ သည္လိုနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြက က်ေနာ့္နံမည္ကို ေရွ႕မွာ (မ)တပ္ျပီး ေခၚၾကေတာ့ က်ေနာ္လည္း သည္ ဂ်င္ ေလာကၾကီးကို အေတာ္ စိတ္ထဲမွာ နာက်ည္း သြားခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ေဂၚလီေလာကလိုပဲ ဂ်င္ေလာကကုိ က်ေနာ္ ေအာင္ျမင္စြာ ေက်ာခိုင္းခဲ့ ပါေတာ့တယ္။

အဲသလို ေဂၚလီေလာကနဲ႕ ဂ်င္ေလာကကို ေက်ာခိုင္းခဲ့ရတာကိုေတာင္ သည္ေကာင္က မမွတ္ေသးဘူး။ ခက္တာက ကေလးဆိုေတာ့လည္း တျခားလူေတြ ကစားတာကို ျမင္ေတာ့ ကိုယ္လည္း ကစားခ်င္စိတ္က ျဖစ္ေနတာကိုး။ သည္လိုနဲ႕ စြန္ေလာကထဲ ေျခသြားရႈပ္ လိုက္ပါေသးတယ္။ အမွန္ေတာ့ တျခားလူေတြလို စြန္တိုက္ဖို႕တို႕ စြန္ျပိဳင္ဖို႕တို႕ မေျပာနဲ႕ ရိုးရိုး စြန္ေတာင္ ေလထဲ ေရာက္ေအာင္ လႊတ္တတ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ လုပ္တတ္တာက စြန္ကို တေယာက္က လက္နဲ႕ ကိုင္ျပီး ထိုးေပးလိုက္တာကို ကိုယ္က ၾကိဳးနဲ႕ ဆြဲျပီး ေျပးတာေလာက္ပဲ တတ္တာ။ ျပီးရင္ စြန္က ေလထဲ တက္လည္း ခဏပဲ။ လံုး၀ ေကာင္းကင္မွာ ပ်ံေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ အဲလို အရည္အခ်င္းမ်ိဳးနဲ႕ ရစ္ဘီးၾကီး ကိုင္ျပီး စြန္လႊတ္ခ်င္ ေနေသးတာ။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ သင္ေပးပါတယ္။ ၾကိဳးကို ဘယ္လိုဆြဲ၊ ဘီးကို ဘယ္လိုရစ္၊ ေလမိရင္ ဘီးကို ဘယ္လို ေလွ်ာ့ေပး စသည္ျဖင့္ ေပါ့ေလ။ ေနာက္ဆံုးမေတာ့ ဘယ္လိုမွ သင္ေပးလို႕ မရတဲ့ သည္အေကာင္ကို အေမာင္သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုး လက္ေလွ်ာ့ သြားပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုလည္း ၀ိုင္းျပီး အားေပးသြားၾကပါတယ္ - ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ စြန္လႊတ္ဖို႕ မစဥ္းစားနဲ႕-တဲ့။ ဒါလည္း မမွတ္ေသးဘူး။ တရက္သားမေတာ့ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ လႊတ္လို႕ ဟိုးအျမင့္ၾကီးမွာ တက္ေနတဲ့ စြန္ကို ေတြ႕ေတာ့ ရစ္ဘီးေလးကိုင္ျပီး ခဏေလာက္ လႊတ္ပါရေစ သြား ေတာင္းပန္တာေပါ့။ စြန္ကလည္း အျမင့္ၾကီးမွာ၊ သူကလည္း သေဘာေကာင္းေတာ့ ထိုးက်သြားမယ္ မထင္လို႕ က်ေနာ့္ကို ေပးကိုင္တာေပါ့။ ရစ္ဘီးလည္း ရေရာ ဟိုရစ္သည္ရစ္ လုပ္လိုက္တာ စြန္က တခါတည္း ဒိုင္ဗင္ထိုးခ်ျပီး ေအာက္စိုက္က် သြားလိုက္တာ ေအာက္ေရာက္ေတာ့ ဂိုင္းေတြကန္ျပီး ကံကုန္ေတာ္ မူသြားရွာတာေပါ့ေလ။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ သူငယ္ခ်င္းခမ်ာ ကိုယ့္ကိုယ္ မထိုးရံုတမယ္ပါပဲ။ ကိုယ္လည္း ကိုယ့္မုန္႕ဖိုးေလးကို စြန္ဖိုး ေလ်ာ္ေပးခဲ့ရ တာေပါ့ေလ။ သိပ္ေတာ့ မမ်ားပါဘူး၊ အဲသည္ ေခတ္တုန္းက ဆီစိမ္ စြန္တေကာင္မွ ျပား ၂၀ ပဲ ရွိတာကိုး။ သည္လိုနဲ႕ စြန္ေလာကကိုလည္း ေယာင္လို႕ေတာင္ လွည့္ မၾကည့္မိေတာ့ပါဘူးေလ။

အဲသလိုနဲ႕ ဆယ္ႏွစ္သား ၀န္းက်င္ေလာက္ေရာက္လာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေဘာလံုး စကန္ ေနၾကတာေပါ့ေလ။ ရွိသေလာက္ လူကေလး စုျပီး ၂ ဖက္ခြဲ၊ အိမ္ေရွ႕က ကြင္းၾကီးထဲမွာ မိုးေတြရြာျပီးဆို သြားသြား ကန္ၾကတာေပါ့။ နဂိုရ္တုန္း ကေတာ့ က်ေနာ္ မပါခ်င္ပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့ သူတို႕ေတြ ကန္ေနတာကို ၾကည့္ၾကည့္ျပီး ကိုယ္လည္း ၀င္ကန္ခ်င္လာတယ္။ ဒါေပသည့္ ေဂၚလီ၊ ဂ်င္နဲ႕ စြန္ေလာက ၃ ခုကို ဥေပကၡာျပဳ ထားခဲ့ရဖူးသူ ဆိုေတာ့ကာ သည္တခါေတာ့ အေတာ္ေလး စဥ္းစားပါတယ္။ သြားကစားရင္ ေကာင္းမလား၊ မေကာင္းဘူးလား- ေပါ့ေလ။ သူတို႕ ကန္ေနတာ ၾကည့္ေတာ့လည္း သည္ေလာက္ ခက္တာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ေဘာလံုးေနာက္ ေျပးလိုက္၊ ေျခေထာက္နဲ႕ ကန္၊ ဂိုးေပါက္ထဲ ကန္ထည့္၊ ဂိုးသမား ဖမ္းလို႕ မမိရင္ ဂိုးေပါ့။ သည္ေလာက္ပဲ မဟုတ္လား။ သိပ္မခက္ပါဘူး။ ဒါနဲ႕ ကိုယ့္ကို အေတာ္ခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို အပူ သြားကပ္ရတယ္။ ငါလည္း ပါခ်င္တယ္ကြ၊ ငါ့ကို မင့္အသင္းထဲ ထည့္ပါ-ေပါ့။ သူ႕ အသင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ ကေတာ့ အင္တင္တင္ရယ္။ သည္ေကာင္ လာရႈပ္ျပန္ျပီေပါ့။ မလိုတမာအၾကည့္ေတြနဲ႕။ သူငယ္ခ်င္းကလည္း အင္တင္တင္္ပဲ။ လူကျပည့္ေနျပီကြ-ဆိုပဲ။ ကိုယ္ၾကည့္ေတာ့ အားလံုးေပါင္းမွ ဆယ္ေယာက္ မျပည့္တာ လူက ဘယ္လို ျပည့္ေနသလဲ-ေပါ့ေလ။ ကြန္ပလိန္း တက္ရတာေပါ့။ ေဘာလံုး တသင္းမွာ လူ ၁၁ ေယာက္ ကန္တယ္ ဆိုတာေလာက္ေတာ့ ကိုယ္က သိေနျပီကိုး။ မင္းကလဲကြာ ခု ဆယ္ေယာက္ေတာင္ မျပည့္ေသးတဲ့ ဟာကို-လို႕ ေျပာေတာ့ -ေအးေလ ဟိုဖက္က ေကာင္ေတြ ေနာက္လူ တေယာက္ထည့္ရင္ မင္း ငါတို႕နဲ႕ ကန္ေပါ့-လို႕ ကတိေပးတယ္။ အဲဒါမွ ဒုကၡပဲ၊ ဟိုေကာင္ေတြက ေနာက္လူ တေယာက္ မထည့္ရင္ ကိုယ္က ၀င္မကန္ရေတာ့ဘူး-ဆိုေတာ့ ဥာဏ္နီ ဥာဏ္နက္ေတြ ထုတ္ရတာေပါ့ေလ။ ကိုယ့္လိုပဲ အေတာ္ ေအးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ရွိတယ္၊ သူကလည္း စာဂ်ပိုးၾကီး၊ ေအးတာ ကလည္း တေန႕လံုး ေနလို႕ စကား တခြန္း မေျပာတဲ့ေကာင္။ ဒါနဲ႕ သူ႕အိမ္ကို သြားျပီး သူ႕ကို ေဘာလံုးကန္ပါဖို႕ အေရး အျပင္းအထန္ ေဆြးေႏြး ရပါေတာ့တယ္။ သူကလည္း ၂ ခါ မေျပာရပါဘူး။ ေအး ငါလည္း ကန္ခ်င္ေနတာ-ဆိုပဲ။ ဟန္က်လိုက္ေလ။ ဒါနဲ႕ ဟိုဖက္ အသင္းက ေကာင္ေတြကို တခါသြားျပီး သံတမန္ စကား ေျပာရျပန္ေသးတယ္။ ငါ သည္ဖက္ အသင္းမွာ ကန္မလို႕၊ ဒါေၾကာင့္ မင္းတို႕ လူမရွာရေအာင္ သည္ေကာင့္ကို မင္းတို႕ အသင္းထဲ ထည့္ပါ-ေပါ့။ သူတို႕ကလည္း မျငင္းေတာ့ အေတာ္ အဆင္ေျပသြားပါတယ္။ ဒါနဲ႕ မိုးရြာတဲ့ တေန႕မွာေတာ့ ေဘာပြဲၾကီး စပါတယ္။ စကန္ကတည္းက ညေမွာင္သြားတဲ့အထိ ေျခေထာက္နဲ႕ ေဘာလံုး တခ်က္မွ မထိပဲ ေဘာလံုးေနာက္ကို ေျပးေျပးလိုက္ရင္း ေဟာဟဲဆိုက္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ကို သူငယ္ခ်င္းေတြက ျငိဳျငင္ပါေတာ့တယ္။ သည္လိုနဲ႕ ေနာက္ တပြဲမွာေတာ့ ေဘာလံုးေနာက္ကို ေျပးလိုက္စရာ မလိုတဲ့ ဂိုးသမား ျဖစ္သြားပါေလရဲ႕။ အဲသည္ ေနာက္တပြဲမွာလည္း ေသာက္ေသာက္လဲ ဂိုးလိုက္တာ ဟိုဖက္ကေကာင္ေတြ ကန္လိုက္သမွ် တလံုးမွ က်ေနာ္ မမိရပါလားဗ်ာ။ အင္း-သည္လိုနဲ႕ ေဘာလံုးေလာကၾကီးကိုလည္း ၂ပြဲထဲနဲ႕ မ်က္ႏွာလႊဲခဲ့ရျပန္သေပါ့ေလ။

သည့္ေနာက္မွာေတာ့ အားကစားဆိုလို႕ ခ်က္စ္ထိုးတာရယ္ အပ်င္းေျပ ဂဏန္းေပါင္း တာရယ္က လြဲလို႕ ခုန္ပ်ံေျပးလႊား အားကစားေတြနဲ႕ က်ေနာ္နဲ႕ ရွင္ခန္း ျပတ္ခဲ့ရပါေၾကာင္း။


14 comments:

Nai ရဲ ့ ေရႊရတုမွတ္တမ္း said...

အကိုတို႕ေတာ့..အသက္ၾကီးမွ..အားရင္ကစားတာ
ဆိုလို႔..ဖဲ ပဲရိုက္ေတာ့တယ္

ခေရညိဳ said...

ဒါဆိုအၾကံ ေပးမယ္ေနာ္ အလွဖန္တီးရွင္သင္တန္းတက္ပါလား?
ခင္မင္စြာျဖင့္ အၾကံေပးသြားသည္

Anonymous said...

အကိုေရးသြားတဲ႔ထဲမွာ ကိုယ္႔လိုဘဲ အေတာ္ေအးတဲ႔
သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရွိတယ္ ...ဆိုတာ ေတြ႔လိုက္တယ္...အဲဒါဆို အကိုၾကီးက ေရခဲတံုး စာဂ်ပိုး ေပါ႔ေလ...ဒါေၾကာင္႔မို႔ အဲလိုစာေတြဖတ္ခဲ႔လို႔
ညီမတို႔ အခုလို အကိုရဲ ႔ စာေတြ အမ်ားၾကီး ဖတ္ရတာေပါ႔ေနာ္...အဲသည္ အကို႔ရဲ ႔ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ေရာ ဘာၿဖစ္သြားလဲ ....

ငယ္ငယ္ေလး ၄ တန္းတုန္းကေတာ႔ ေက်ာင္းမွာ အတန္းပိုင္ဆရာက ခ်က္စ္ထိုးတာကို အသင္းလိုက္
( က်န္စစ္သား..ဘုရင္႔ေနာင္ .....) ဖြဲ႔ ထားေပးၿပီး
သင္ေပးခဲ႕ ၿပိဳင္ခဲ႔ဖူးလို႔ အဲတုန္းကေတာ႔ ကစားတတ္ဖူးတယ္...အခုေတာ႔ ေမ႔ကုန္ၿပီ (အဲတုန္းကဆရာနာမည္ကလည္း ဦးေန၀င္းဆိုေတာ႔ မွတ္မိေနတယ္ ) အလည္တန္း..အထက္တန္းမကစားၿဖစ္ေတာ႔ တာေၾကာင္႔ၿဖစ္မယ္..ဂဏန္းေပါင္းတာေတာ႔ အခုဒီေရာက္မွ သူငယ္ခ်င္းေတြသင္ေပးလို႔ တြမ္တီ၀မ္း
တခုေတာ႔ ေဆာ႔တတ္တယ္...ငယ္ငယ္တုန္းက ကစားတတ္တဲ႔ထဲမွာ ဂ်င္ ကို မိန္းမထိုးေရာ ေယာက္က်ားထိုးေရာ ေပါက္တတ္တယ္...
အကို႔ရဲ ႕ ငယ္ဘ၀ ေလးဖတ္ၿပီး ညီမေတာ႔ ၿပန္မရေတာ႔တဲ႔ ငယ္ငယ္တုန္းက အခ်ိန္ေတြကို သတိရမိၿပီ....

mie nge

sonata-cantata said...

ကိုေအာင္သာငယ္ အားမငယ္နဲ႔ ကိုဧရာ အေဖာ္ရွိတယ္။ အခု သားႀကီး ေရခ်မ္း ေက်ာင္းေဘာလံုးအသင္းမွာ ဂိုးဖမ္း လုပ္ေနလို႔ မေအက လက္အိတ္ရယ္၊ ေက်ာမွာ သူ႔နံမည္နဲ႔ နံပါတ္က 17 ဆိုတာပါတဲ့ အက်ႌတထည္ရယ္ ရင္းႏွီးျမႈပ္ႏွံေပးထားတယ္။
အက်ႌတံဆိပ္ႏွိပ္တဲ့ ဆီမွာ ဘာနံပါတ္ယူမွာလဲ ဆိုေတာ့ 17 တဲ့။ သူ႔ေမြးေန႔မို႔ ယူသလား မွတ္တယ္...အဂၤလန္က ဂိုးဖမ္းေတာ္တဲ့သူ ဘယ္သူဆိုလား အဲ့လူနံပါတ္က 17 မို႔ တဲ့။
ေက်ာင္းက ေခၽြးသံေတြနဲ႔ ျပန္လာရင္ ၾကားရပါတယ္။ ေမေမ သားတို႔က ၃ ဂိုး... ဟိုဘက္က ၁၁ ဂိုး ဆိုတာမ်ိဳး း)

Anonymous said...

မိန္းခေလး ေပမယ့္ အကိုထက္ေတာ့ သာတယ္၊ ဂ်င္ေပါက္တာ ေယာက္က်္ားေလးလိုလဲ ေပါက္တတ္တယ္၊ လက္ေပၚတင္ၿပီးေတာ့လဲ ေပါက္တတ္တယ္၊ အထြက္စို႔ အ၀င္စို႔ ဆိုၿပီး ဂ်င္၀ိုင္းထဲမ်ာ ၀င္ရႈပ္ဖူးတယ္၊ အဲဒီကိုယ့္ရဲ႕ ဂ်င္ေၾကာင့္ ကိုယ့္အေဖနဲ႕ ကိုယ့္ဦးေလး ရန္ျဖစ္ၾကတာ မွတ္မိေသးတယ္၊

SDL said...

သနားစရာေကာင္းလိုက္တဲ့ အာကိုႀကီး.....
အႀကီးေတြက "ပါေလရာငပိခ်က္" လုပ္ခံရတာမဟုတ္ပဲ ရြယ္တူခ်င္းေတာင္ အင္တင္တင္လုပ္ခံရရွာတယ္ ခြိခြိ..။

ေလာက္စာလံုးေခါင္ဖိုျဖိဳ၊ စိန္ေျပး၊ ေဘာလံုးကန္၊ ေဘာလံုးေပါက္၊ ခြက္ေပါက္၊ ရုပ္ရွင္ဖြက္၊ တူတူပုန္း၊ ၾသဇာေစ့ေတာက္၊ ၾသဇာေစ့ စံု-မဖြက္၊ ပတ္-ဒီထိုး၊ ထုတ္စည္းတိုး၊ အရုပ္ပစ္၊ သားေရကြင္းပစ္၊ ေက်ာက္ရုပ္-ေက်ာက္ဖ်က္၊ ထမင္းခ်က္တမ္း ဟင္းခ်က္တမ္း၊ အရုပ္မနဲ႕ ကစား၊ ေသနတ္ပစ္တမ္း၊ သားေရၾကိဳးခုန္၊ ဖန္ခုန္၊ ဇာတ္ကတမ္း၊

ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေတာ္ေတာ္ လက္လက္ထ ခဲ့မွန္း သတိထားမိတယ္..။
အေနာ္တို႕ ငယ္ငယ္က မိန္းကေလးေတြက ေသနတ္ပစ္တမ္းမွာပါသလို ေကာင္ေလးေတြကလည္း ၾသဇာေစ့ ေတာက္တတ္တယ္။ ၁၀ တန္းေျဖျပီးတဲ့ထိပဲ.. ဟီး....။

(အေနာ္လည္း ငယ္ငယ္က ေဆာ့တဲ့ေနရာမွာ ေတာ္တဲ့ထဲ မပါဘူး.. )

Anonymous said...

အားကစား မထူးခၽြန္ေတာ့လဲ
ကဗ်ာလွလွေတြဖတ္ရဖို႕ ျဖစ္လာေတာ့တာေပါ့.. း)
လူတိုင္းက အကုန္လုံး ေနရာတကာ ဘယ္ေတာ္ ပါ့မလဲ ေနာ္

စြန္လႊတ္တဲ့ အေၾကာငး္ေလး ပါလာလို႕
ဒီအခ်ိန္ ျမန္မာျပည္မွာ စြန္လႊတ္တဲ့ ရာသီ ပဲ. ေနာ္

(mama)

ဂ်ဴနို said...

ကေလးဘ၀ေတြက တေယာက္နဲ ့တေယာက္မတူႀကပါဘူး။

သူတို ့ၾကီးၿပင္းရတဲ႕အေၿခအေန နဲ႕ပတ္၀န္းက်င္ ကိုလိုက္လို႕ေပါ့။

ေဘာလံုးကန္သာေတာ္ခဲ့ရင္ ခုေန ေအာင္သာဒီးညိဳဆိုၿပီး နာမည္ႀကီးေနမွာ ရုပ္ခ်င္းက ဆင္ဆင္ရယ္ေလ။ :)

မအယ္

Anonymous said...

ဒီပို႕စ္ ဖတ္ရတာ အခန္းဆက္ရွိေနေသးသလိုပဲ
မထူးခၽြန္တဲ့အေၾကာင္းေတြျပီး၇င္ ထူးခၽြန္တာေတြ ဖတ္ရမယ္ ထင္ရဲ႕.. း)

(mama)

Anonymous said...

ဂဏန္းေပါင္းတဲ့ ကစားနည္းက ဘာပါလိမ့္လို႕
ေတြးေနမိတာ အေပၚက ကြန္မန္႕ေတြဖတ္ၾကည့္ေတာ့မွ သေဘာေပါက္ေတာ့တယ္.. တုံးခ်က္.. း(
(mama)

မိုးေမာင္ said...

စြန္လႊတ္တာနဲ႔ ေဘာကန္တာကလြဲလို႔ က်န္တာ က်ေနာ္နဲ႔ တူသဗ်ာ။ ေဟး ေဟး။

Moe Cho Thinn said...

ေဟး အကိုႀကီး
ရွဳံးတိုင္းသာ ေက်ာခိုင္းရရင္ေတာ႔ ခ်ိဳသင္းလဲ ဘာမွ ကစားလိုက္ရမွာ မဟုတ္ေတာ႔ဘူး။ ေဆာ႔သူမ်ား အေႏွာင္႔အယွက္မျဖစ္ရင္ ေတာ္ပါၿပီ။ နည္းနည္းေလးေတာ႔ ၀င္ ေဆာ႔ပါရေစ..
ပုံ
ေျဗာင္းဆန္ေအာင္ ေဆာ႔ခဲ႔သူတဦး

Kay said...

ကို ေတာ္တာေတြ..သိပ္မၾကြားနဲ႕ေလ.. ေတာ္ၾကာ..ခု..ရတနာပံု အသင္းက.. နည္းျပ လာငွားေနအံုးမယ္။ :D

Angel Shaper said...

အားကစားေတာ္ေတာ္ လုပ္တာပါလားးးးးးးးးးးအဟိ။
ဒါ့ေႀကာင့္ေပါ့ဗ်ာ... ဘယ္သူနဲ့မွ မတူတဲ့ ကဗ်ာလွလွေလးေတြ ဖန္တီးတတ္တယ္။