Jun 10, 2009

အနုပညာသမားမ်ားအေၾကာင္း တေစ့တေစာင္း

ေအာင္သာငယ္-ဆိုတဲ့ ဘေလာ့ေလး တခု ဖြင့္ျပီးေတာ့ က်ေနာ္ စာေတြ ကဗ်ာေတြ ေရးတယ္။ တကယ္ေတာ့ စိတ္ထဲ ရွိတာေတြ က်ေနာ္ေရးတာပါ။ ခံစားရတာေတြ က်ေနာ္ေရးတယ္။ အရိုးသားဆံုးပဲ ေရးခဲ့တာပါ။ ေနာက္ေတာ့ ေရးရင္းနဲ႕ က်ေနာ့္စာေတြကို လာဖတ္သူေတြ ရွိလာတယ္။ ပရိသတ္တခ်ိဳ႕ က်ေနာ္ ရလာတယ္။ သည္အခါမွာ အရင္ကလို က်ေနာ့္ စိတ္ထဲ ရွိတာေတြ ေရးလို႕မရေတာ့ဘူး။ စာလာဖတ္တဲ့သူေတြ အက်ိဳးရွိတာပဲေရးဖို႕ က်ေနာ္ စဥ္းစားရေတာ့တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္ စာတပုဒ္၊ ကဗ်ာ တပုဒ္ ေၾကာင့္ ဘယ္သူ႕ကိုမွ အဆိပ္အေတာက္ မျဖစ္ေစခ်င္တာေၾကာင့္ပါ။

ဘေလာ့ စေရးကာစတုန္းကေတာ့ ကိုယ့္ ခံစားခ်က္ေတြပဲ ကိုယ္ေရးခဲ့တယ္၊ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေတြ ကိုယ္ေရးရင္းနဲ႕ ခံစားခ်က္တူတာလား၊ တိုက္ဆိုင္တာလား... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္ ေရးသမွ်ကို လာေရာက္ခံစားတဲ့ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြ ရွိလာတယ္။ သည္လိုနဲ႕ပဲ က်ေနာ့္ ဘေလာ့ေလး အသက္ဆက္ခဲ့တာပါ။ အဲသည္အတြက္ က်ေနာ့္ ဘေလာ့ကို ဆက္ေရးဖို႕ ခြန္အားျဖစ္ေစခဲ့တဲ့ ညီအကို ေမာင္ႏွမအားလံုးကို ေက်းဇူး အထူး တင္ပါေၾကာင္း ေျပာပါရေစ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရင္ဘတ္တူခဲ့သူ ေမာင္ႏွမေတြေၾကာင့္ပဲ က်ေနာ့္ ဘေလာ့က ဆက္လက္ ရွင္သန္ေနခဲ့တာပါ။

စာေရးတယ္ဆိုတာက စိတ္ကို အသံုးခ်ရတာပါ။ စိတ္ထဲမွာ ရွိတာေတြကို ခ်ေရးရတယ္။ တနည္း ကိုုယ္ ခံစားရတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကို ဖြင့္ ထုတ္ရတယ္ေပါ့။ သို႕မဟုတ္ စိတ္ထဲမွာ မရွိေသးတာေတြကို ေခၚယူရတယ္။ ေျပာရရင္ ကိုယ္မခံစားရေပမယ့္လည္း ကိုယ္ ခံစားရသလို စိတ္သြင္း ခံစားရတယ္။ ျပီးမွ ခ်ေရးရတယ္။ ဒါက ေယဘူယ်သေဘာေျပာတာပါ။

စိတ္ထဲရွိတာေတြ အတိုင္း ခ်ေရးရင္ စာေတြပဲ ျဖစ္လာမွာပါ။ ဒါေပသည့္ အနပညာေျမာက္တဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္၊ ၀တၳဳတပုဒ္၊ စာတပုဒ္ ျဖစ္လာဖို႕ကေတာ့ စိတ္ထဲရွိတာ ခ်ေရးရံုနဲ႕ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ အဲသည္အတြက္ ကဗ်ာေရးသူတိုင္း၊ စာေရးသူတိုင္း၊ ၀တၳဳေရးသူတိုင္းက ႏွလံုးသားနဲ႕ယွဥ္ျပီး အတတ္ပညာကိုလည္း လိုအပ္ပါတယ္။ အဲသည္အတြက္ အားထုတ္ရပါတယ္။

စိတ္ထဲမွာ အခဲမေက်တာေတြ မေက်နပ္တာေတြရွိရင္ အဲတာေတြကို ဖြင့့္အန္ခ်လိုက္ရင္ စာေတြ ထြက္လာမွာပါ။ အဲဒါေတြကလည္း မေက်နပ္ေနတာေတြနဲ႕ဆို ဆဲစာေတြပဲ ျဖစ္လာမွာေပါ့။ တကယ္ေတာ့ လူတိုင္း စိတ္ထဲမွာေတာ့ ရွိေနတာေတြက အမ်ားၾကီးပဲေလ။ ၾကည္တာေတြေရာ ေနာက္တာေတြေရာ။

ဒါေပသည့္ အႏုပညာ သမားေတြဟာ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ အေနာက္ေတြကို ဖယ္ျပီး အၾကည္ေတြကိုပဲ ပရိသတ္ကို ေပးခဲ့ၾကတာပါ။ အဲသည္လို ေပးဖို႕ သူတို႕ဟာ သူတို႕ရဲ႕ ႏွလံုးသားကိုပဲ အားကိုးခဲ့ရတာပါ။

ဘယ္သူကမွ သူတို႕ကို အၾကည္ဓါတ္ေပးပါလို႕ မေတာင္းဆိုခဲ့ပါဘူး။

23 comments:

P.Ti said...

ဘေလာ့ဆုိတာကေတာ့ အကုန္လံုးေရးလို႔ရတာပါပဲ။ ကုိယ္ပိုင္ခံစားခ်က္၊ ဖန္တီးမႈ၊ ေန႔စဥ္ျဖစ္ပ်က္တာ... ေရးတဲ့သူသေဘာပဲေပါ့...

အကိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ဘတ္ေတာ့ မတူေလာက္ဘူး။ အကိုက နည္းနည္းပိန္ပံုပဲ. အဲေတာ့ ရင္ဘတ္ေသးမွာေပါ့... ဟားဟား .. စတာပါ။

အၾကည့္ဓာတ္ေပးေတာ့ ဖတ္ရတာ ေကာင္းတာေပါ့... တခါတေလေပါက္ကြဲခ်င္ရင္ေတာ့ အေနာက္ေတြေပးလည္းရပါတယ္ဗ်ာ :)

မယ္ကိုး said...

အၾကည္ေတြပဲ ေပးႏုိင္တာ ေကာင္းပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ အေနာက္အရင့္ေတြကို စုတ္ခ်က္လွလွနဲ့ျခယ္ထားရင္လည္း သေဘာက်ပါတယ္။

သက္ပိုင္သူ said...

ဘေလာ့ဆိုတာ စာေရးသူ ရင္ဘက္နဲ႕ တူပါတယ္ အကိုရာ...
အကို ဘာေရးေရး ကၽြန္ေတာ္ လာအားေပးေနမွာပါ

ရြာသားေလး၀ိုင္တီယူ said...

အၾကည္ဓါတ္ဆုိတဲ့စကားေလးသေဘာက်မိပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ မိမိရဲ့ စိတ္ႏွလံုး ၾကည္လင္ သန္႕စင္ေနရင္ မိမိရဲ့ မ်က္နွာမွာ ေပၚတဲ့ အၾကည္ဓါတ္က ဘာနဲ႕မွ ျပဳျပင္ဖန္တီးလို႕ မရပါဘူး။ စိတ္ႏွလံုးၾကည္လင္ဖုိ႕ဆိုတာကလည္း က်ေနာ္တုိ႕လို ပုထုဇဥ္ေတြအတြက္ လြယ္ကူတဲ့အရာမဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလလည္းေနာက္က်ိေနတတ္တာမ်ိဳးပါ။ ႏွလံုးသားရဲ့ ပုံရိပ္ေတြကို ဘေလာ့မွာထင္ဟပ္ေစမိတတ္ပါတယ္။ အၾကည္ဓါတ္ေတြမ်ားမ်ားေပးႏုိင္ပါေစ အစ္ကိုေရ....

mirror said...

ဘယ္သူက ဘာနဲ႔၊ဘာကုိလုပ္ေနတယ္..ဆုိတာ
ရင္ဘတ္ခ်င္းနီးၾကသူေတြခ်င္း သိပါတယ္..အစ္ကုိေရ့..
ဒီေတာ့ ဆားပဲခ်က္ခ်က္၊အႏွစ္ေတြပဲ အန္ထုတ္ထုတ္
အျမဲေလးနက္ခံစားေနမွာပါပဲ..။

Anonymous said...

လူတစ္ေယာက္ရဲ႕စိတ္ခံစားမႈမွာကကိုက အမႈန္လည္းရွိႏိုင္
သလိုအၾကည္လည္းရွိႏိုင္တာပဲ ကိုယ္လိုအပ္သလိုခံစားႏိုင္
တာမို႔ ဘယ္သူ႔ဘယ္သူမွေတာင္းဆိုစရာမလိုပါဘူး
mnhy

Ko Paw said...

ကုိေအာင္သာငယ္ေရ….

ဒါဆုိရင္ ခံစားခ်က္အမွန္ေတြကုိ အၾကည္ေရာ အေနာက္ေရာ ဖြင့္အန္ခ်ယ္မႈန္းခဲ့ၾကတဲ့ အႏုပညာရွင္ႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ လီယုိေတာ္လ္စတြဳိင္းတုိ႔၊ ငယ္ငယ္က မိဘမဲ့ ကေလးဘ၀ကုိ ခါးသည္းစြာ ခံစားေရးဖြဲ႕ခဲ့တဲ့ ခ်ားစ္ဒစ္ကင္းစ္တုိ႔၊ ဆယ္တန္းတုန္းက သင္ခဲ့ရတဲ့ ျပင္းထန္တဲ့ အမုန္းတရားနဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကုိ ေရာသမေမႊဖြဲ႕ႏြဲ႕ထားတဲ့ ၀ါးသရင္းဟုိက္ကုိ ေရးတဲ့ အင္မလီဘရြန္တီတုိ႔ကုိ က်ေတာ့ ဘယ္လုိသတ္မွတ္ရမလဲ။

တခ်ဳိ႕ လူ႕ဘ၀ရဲ႕ အနိ႒ာ႐ုံေတြ၊ မတရားမႈေတြ၊ ကေမာက္ကမအျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ ျမင္တဲ့အခါ မႏွစ္သက္တဲ့စိတ္သက္သက္နဲ႔ အရင္းအတုိင္းေရးခ်လုိက္သူေတြလည္း ရွိၾကပါတယ္။ ျမန္မာ၀တၳဳတုိေတြထဲမွာကို ဆရာျမသန္းတင့္တုိ႔၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးတုိ႔၊ မုိးမုိး(အင္းလ်ား) တုိ႔ ေရးတတ္ၾကပါတယ္။

က်ေနာ္ထင္တာကေတာ့ ရသ စာေပကုိယ္၌က ခ်စ္၊ ရႊင္၊ သနား၊ တည္၊ ၾကား၊ ၾကမ္းၾကဳပ္ စသျဖင့္ ရသေတြ အမ်ဳိးစုံပါေနေတာ့…. အႏုပညာေျမာက္ဖုိ႔သည္ အဓိကလုိ႔ ျမင္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ စာေပမွာ အေၾကာင္းအရာတုိင္းဟာ ရသ စာေပခ်ည္းပဲ မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ေ၀ဖန္ေရး၊ သုတ၊ ႏုိင္ငံေရး၊ နည္းပညာ စသျဖင့္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ထပ္ကြဲသြားျပန္တယ္။ ရသ စာေပမဟုတ္တဲ့ စာေပအမ်ဳိးအစားကုိ ေရးတဲ့အခါ အႏုပညာေျမာက္ဖုိ႔ မလုိျပန္ဘူး။ သူ႕ေနရာနဲ႔သူ ရွိအပ္တဲ့ ရွင္းလင္းေအာင္ ေရးသားတတ္ရင္ ျဖစ္တဲ့ စာေပအမ်ဳိးအစားေတြ ရွိေနျပန္ေရာ။

သည္ေတာ့ အခ်ဳပ္ဆုိရေသာ ၾကည္ျခင္း၊ ေနာက္ျခင္းသည္ ပဓာနမဟုတ္။ မိမိေရးထုတ္လုိက္ေသာ စာတပုဒ္ (မည္သည့္စာမ်ဳိးမဆုိ) သူ႕ဦးတည္ခ်က္ကုိ ေပၚလြင္ေအာင္၊ သူ႕ရည္ရြယ္ခ်က္ကုိ ေပါက္ေျမာက္ေအာင္ ေရးႏုိင္လွ်င္ ေကာင္းတယ္လုိ႔ လက္ခံသင့္ပါတယ္။

Ko Paw said...

ေနာက္ဆက္တြဲ….

တကယ္လုိ႔ အၾကည္ဓါတ္ဆုိတာဟာ (Inspiration) ဆုိတဲ့ အဂၤလိပ္စကားကုိ ရည္ၫႊန္းေျပာလုိတာဆုိရင္ေတာ့ အၾကည္ဓါတ္ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကုိ လက္သင့္ခံႏုိင္ပါတယ္။

ဂ်ဴနို said...

ႏွလံုးသားရဲ့ ပုံရိပ္ေတြကို ဘေလာ့မွာထင္ဟပ္ေစမိတတ္ပါတယ္။
ရြာသားေၿပာတာ ဟုတ္တယ္။

Yu Wa Yi said...

online ေပၚက reader ေတြဟာ အဆိတ္နဲ ့ေဆးနဲ ့ခြဲျခားနိုင္စြမ္းရိွေလာက္ေအာင္ ပညာရိွၾကမွာပါ။ ေလွ်ာ့တြက္မိေနလားလို ့။

Yu Wa Yi said...

အဆိပ္လို ့ေျပာတာပါ။

ေအာင္သာငယ္ said...

ကိုေပါ - ေျပာခ်င္တာကေတာ့ inspiration ပါပဲ... ကိုယ္က အေျပာမတတ္ဖူး ျဖစ္ေနတာပါ...

sonata-cantata said...

ကိုေအာင္သာငယ္ေရ႕
ေရးခ်လိုက္စမ္းဘာာာာာ
ဆိုပစ္လိုက္စမ္းဘာာာာာ
တီးထည့္လိုက္စမ္းဘာာာာာ
(ဂီတာတို႔ ေအာ္ဂင္တို႔ေျပာပါတယ္)
ဒီလို အားေပးတာ...

Anonymous said...

တကယ္ေတာ႔ က်မအတြက္ ဘေလာ႔ဂ္ေတြဖတ္တဲ႔ ၀ါသနာကို ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးကစခဲ႔တာပါ..စ,ဖတ္ၿဖစ္ခဲ႔တာက ရြက္မြန္ဘေလာ႔ပါ( ကိုေအာင္သူၿငိမ္းနဲ႔ ကိုေဇာ္မင္းတို႔ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္) ..
ေနာက္ေတာ႔ နာမည္လွလွေလးေတြနဲ႔ဘေလာ႔ေတြကို ေရြးဖတ္ခဲဲ႔ ပါတယ္..အခုေတာ႔ကိုယ္ႏွစ္သက္တာေတြေရြးဖတ္ပါတယ္..အားမွအခိ်န္ရမွဖတ္ၿဖစ္သလို မအားေပမဲ႔လည္း အခိ်န္မရ ရေအာင္လုပ္ယူၿပီးဖတ္ပါတယ္ ( က်မအတြက္ကေတာ႔ အေၿခအေနေပးေနလို႔ပါ)...
ဘာၿဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ မိဘေမာင္ႏွမနဲ႔ကင္းကြာၿပီးၿပည္ပမွာေနေနရတဲ႔အခ်ိန္ မွာ အခက္အခဲေတြ ေသာကေတြအမ်ားၾကီး ရင္ဆိုင္ေတြ႔ၾကံဳရတဲ႔ အခ်ိန္မွာ က်မကိုစိတ္ဓါတ္မက်ႏိုင္ေအာင္ ထြက္ေပါက္တခုေပးႏိုင္တာ အခုအခ်ိန္မွာ က်မ၇ဲ႔၀ါသနာၿဖစ္တဲ႔ ဘေလာ႔ဖတ္ၿခင္းပါဘဲ..ဘေလာ႔ေတြဖတ္ေနရတဲ႔အခ်ိန္မွာ က်မကိုစိတ္ညစ္စရာေတြေၿပေပ်ာက္ေနေစတာေတာ႔အမွန္ပါဘဲ..ဒါေၾကာင္႔က်မလည္ပတ္သြားလာၿဖစ္ခဲ႔တဲ႔, ၿဖစ္ေနဆဲ, ၿဖစ္လိမ္႔ဦးမယ္႔ ဘေလာ႔ဂ္ဂါေတြအားလံုးကို ကိုေအာင္သာငယ္ရဲ ႔ ဒီကြန္မန္႔ကေနၿပီး တသက္လံုးအမွတ္တရ ေက်းဇူးအထူးတင္ေၾကာင္းေၿပာပါရေစ...
က်မမွာ ကိုယ္ပိုင္ တဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္မရိွ, ကားမရိွ, အိမ္မ၇ိွ ပါဘူး..ဒါေပမဲ႔ ဘေလာ႔ေတြလည္ပတ္ၿပီးစာေတြဖတ္ေနႏိုင္တဲ႔ အခြင္႔အေရးေလးရိွေနေသးပါတယ္...( ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ႔လုပ္ဖို႔ စိတ္ကူးမရိွပါ...ဘာၿဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ ကိုေအာင္သာငယ္လို ဆားခ်က္တယ္လို႔ အေၿပာခံ၇မွာစိုးလို႔ပါ...ေဆာရီးပါ ကိုေအာင္သာငယ္ၾကီး) ဘေလာ႔ဖတ္ရင္းနဲ႔ မီးဖိုေပၚက ေႏႊးထားတဲ႔အိုးေတြ တူးသြားတာ,ခေလးေက်ာင္းကားေနာက္က်သြားတာေတြကေတာ႔ က်မအတြက္အမွတ္တရပါဘဲ...ဘေလာ႔မွာကြန္မန္႔ဘဲၿဖစ္ၿဖစ္,စီပံုးထဲကစာဘဲၿဖစ္ၿဖစ္,အၾကည္စာဘဲၿဖစ္
ၿဖစ္,အေနာက္စာဘဲၿဖစ္ၿဖစ္ (ေနာက္ေနရင္လဲ စာေရးသူနဲ႔အတူတူ မွ်ေ၀ခံစားၾကတာေပါ႔ေနာ္) ကိုယ္တိုင္ကအႏုပညာသမားမဟုတ္ေပမဲ႔ အႏုပညာဖန္တီးသူအားလံုးကုိ ေလးစားခ်စ္ခင္အားက်မိပါတယ္..။ က်မခ်စ္တဲ႔ၿမန္မာဘေလာ႔ၾကီးေပ်ာက္ပ်က္သြားမွာစိုးမိပါတယ္..... ( mie nge )

Anonymous said...

ႏွလုံးသားကို လာထိေစတဲ့ စာေတြ
ကဗ်ာေတြ ဆို..
ၾကည္ ၾကည္ ေနာက္ေနာက္ ဖတ္မွာပါ
ေနာက္လဲ အျမဲလာဖတ္မွာေသခ်ာပါတယ္..
ဘယ္သူ႕ကိုရွင္းျပခ်င္လဲ မသိေပမဲ့..
အရမ္း ထိခိုက္မလြယ္ဖို႕ အၾကံေပးပါရေစ..
ဒီဘေလာ့ရဲ႕ ပရိတ္သတ္က မနညး္လွပါဘူး..

အဆင္ေျပပါေစ
(mama)

ကလူသစ္ said...

ေရးသာေရး......... ေရးခ်င္တာေရး......ဖတ္တဲ႔သူေရြးဖတ္တတ္တယ္။ မပူနဲ႔။ :)

သီဟသစ္ said...

ကုိၾကီးေအာင္သာငယ္ေရ..

စိတ္ထဲရွိသမွ် ခ်သာေရးလုိက္ပါဗ်ဳိ႔..

ကလူသစ္ေျပာသလုိ ဖတ္သူက ေရြးဖတ္တတ္ပါတယ္..

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

ဂ်ဴနို said...

ဆိုပါဆိုပါ
ကပါကပါ
ေရးပါေရးပါ
တီးပါတီးပါ
ဆိုကေရးတီး ဘေလာ့လို ့ေၿပာေပါ့အကိုရ။
အႀကည္ဓါတ္ေကာ အေနာက္ေကာ။ မေနာက္တေနာက္ေကာ အမူးဓါတ္ေကာ အေပ်ာ့ဓါတ္ေကာ အမာဓါတ္ေကာ အခ်ိဳဓါတ္ေရာ အငံဓါတ္ေရာ အခ်ဥ္ဓါတ္ေရာ အားလံုး သြန္ပစ္လိုက္ အကို။
ရင္ဘတ္ထဲ သိမ္းမထားနဲ ့။

မအယ္။

မီယာ said...

စိတ္ညစ္တဲ့ အခါရွိသလုိ ေပ်ာ္တဲ့အခါလည္း ရွိမွာပါပဲ။ စာဖတ္သူေတြအတြက္ စဥ္းစားေပးလုိ႔လည္း ေက်းဇူးတင္မိပါေသးတယ္။ ေရးပုံ ေတြးပုံ တီးပုံ ဆုိပုံေတြေရာ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္လုိ႔ အၿမဲလာဖတ္တာပါ။

ကိုလူေထြး said...

ကိုေအာင္သာငယ္ေရ..

ရင္ဘတ္တစံု ေကာ္ပီရွိေသးေၾကာင္း လာေျပာတာပါ...

ရင္ထဲရွိတာ ခ်ေရးျပီး ဘေလာ့ေပၚတင္ဖို႕ ရြံ႕ေနတယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကိုလူေထြးဆီ ေမးလ္နဲ႕ ပို႕လိုက္...

မွ်ေဝျပီး ခံစားေပးမယ္...

ခင္မင္ေလးစားလွ်က္
းဝ)

sin dan lar said...

ေရးသာေရးပါ အစ္ကိုၾကီး...။

Anonymous said...

စာဖတ္သူအတြက္ စဥ္းစာေပးတဲ႔အကို႔ရဲ ႔ ေစတနာကို အသိအမွတ္ၿပဳပါရေစ...ၾကည္ၾကည္ေနာက္ေနာက္ , ေပ်ာ႔ေပ်ာ႔မာမာ , ခ်ိဳခိ်ဳခါးခါး , ၿဖဴၿဖဴနက္နက္ ,စိုစိုေၿခာက္ေၿခာက္ အၿမဲလာေမႊေႏွာက္ ေနမွာပါ...၀င္ေရာက္ေရြးခ်ယ္ဖတ္ရွဳခြင္႔သာၿပဳပါ ........ကိုေအာင္သာငယ္....။

အေပၚကကမန္႔ေရးေနတုန္း လုပ္စရာေပၚလာလို႔ အခုေနာက္ထပ္ေရးလိုက္တာပါ... ( mie nge )

သက္ေဝ said...

အေရွ႕က ေမာင္ႏွမေတြေျပာသြားတာ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို ျပည့္စံုေနပါၿပီ အကို...
ဘာမွထပ္ေျပာစရာ မက်န္ေတာ့ပါဘူး...
(ၾကံဖန္ၿပီး အေခ်ာင္ခိုသြားျခင္း...)